مرد رند!

گرم است اي ياران هوا و آب مي‌خواهد دلم

                                     يك بشكه شربت داخل سرداب مي‌خواهد دلم

يك بشكه اسراف است، نصفش نذر در راه خدا

                                   چون مردمان را مثل خود سيراب مي‌خواهد دلم

تقوا ملاك فرق انسان‌هاست نزد حق، لذا

                                           هستم رعيّت، دختر ارباب مي‌خواهد دلم

راه ترقّي يك‌شبه با وصلتي اين‌گونه خوش

                                        گردد ميسّر، اي ننه! بشتاب! مي‌خواهد دلم

جوجه كباب و ايستك در حدّ قوت لايموت!

                                      با يار در يك باغ بي صاحاب(!) مي‌خواهد دلم

من آدمي كم‌مصرفم، اهل تجمّل نيستم

                                     قبل از غذا سالاد، يك بشقاب مي‌خواهد دلم

پوشيدن شلوار در گرما تجمّل پيشگي است

                                        من دلبري با دامن و جوراب مي‌خواهد دلم

جذّاب بايد باشد و شيرين‌زبان و صرفه‌جو

                                         قطّام را شيرين‌تر از قطّاب مي‌خواهد دلم

آسيب ديده چشم شب از نور بي‌حدّ سرت

                               پايين بكش فيتيله را شب، خواب مي‌خواهد دلم

آن كلّه‌ي نورافكنت خواهم نباشد بر تنت

                                 خسته شدم از ديدنت، مهتاب مي‌خواهد دلم

منظورم از مهتاب حكما دختر همسايه نيست

                                   با نور كم هم قانعم، شب‌تاب مي‌خواهد دلم

يك چند رفتم تايلند و ارمنستان و ... الخ

                                  ديدم در آنجا هي گلاب(!) ناب مي‌خواهد دلم

دست يكي ديدم چپق! ياد قيامت زنده شد

                                 گفتم: غلط كردم! فقط نوشابه مي‌خواهد دلم

پول زياد و بي‌زبان را ريختم پاي كسان

                             چون توبه كردم مسجد و محراب مي‌خواهد دلم

شب‌ها خدا را روي بام آرام بايد زد صدا

                                          اين روزها فرياد زير آب مي‌خواهد دلم

ترتيب اصلاحات را اين‌سان كه الآن مي‌دهند

                           "اصلاح مصرف" را كه شد كمياب مي‌خواهد دلم

از بس پليس ضدّشورش مهرباني مي‌كند

                                    محض تنوّع اندكي ارعاب مي‌خواهد دلم

خر تو خر است از بس جهان از بهر فهم داستان

                               اي دوستان! تيم حقيقت‌ياب مي‌خواهد دلم

از پوست ببر و پلنگ ار پالتو سازند، نه!

                                امّا اگر شد پوست سنجاب، مي‌خواهد دلم

هم جاي كم، هم وزن كم، هم برق كمتر نسبتا

                         رايانه‌اي از نوع DELL ، لب‌تاب(!) مي‌خواهد دلم

چون لامپ تصوير تلويزيونم پرمصرف است

                                   اين پرخور بي‌نور را پرتاب مي‌خواهد دلم

ارزان ترين LCD هشتاد و چار اينچ سوني

                             هم سينماي خانگي با ساب مي‌خواهد دلم

بحث پيانو بسته شد، چون حمل و نقلش سخت بود

                                   آموزش سنتور با مضراب مي‌خواهد دلم

چون پرتوقّع نيستم ماشين كوچك طالبم

                                      ماتيز كولردار يا پيكاب مي‌خواهد دلم

يك بوق كشتي مي‌گذارم روي آن؛ با معذرت

                      ضبط، آمپلي فاير، دو باند و ساب مي‌خواهد دلم

گر آمپر آبم رود بالا ميان كوچه‌اي

                               مانند آن افغان بد، تشناب مي‌خواهد دلم

با اينكه هستم دشمن يك‌جا نشستن در سفر

                          قسمت اگر شد انزلي، مرداب مي‌خواهد دلم

در هرچه باشم صرفه‌جو، بسيار بشنو، كم بگو

                             در شعر لامصّب ولي اطناب مي‌خواهد دلم!

اطلاعات ضروري پيش از مصرف:

اهداف: فرهنگ‌سازي در راستاي:

- ترويج فرهنگ مصرف لبنيات در خانواده‌ها

- تحكيم بنيان خانواده‌ها

- محكم كاري و مقاوم‌سازي استخوان‌هاي فرزندان برومند مردم هميشه در صحنه

- لزوم استفاده از محصولات لبني داخلي و جلوگيري از مصرف برخي پنيرهاي مستهجن و بدنام!

- تقويت بنيه شركت‌هاي توليدي لبنيات

- حمايت از دامداران و دام‌هاي زحمت‌كش، علي الخصوص: گاوان و خران(!) و گوسفندان

تبصره 1 : شير خر، مشتريان زيادي دارد. تا جايي كه برخي از سياست‌مداران شيرپاك خورده، به خوردن آن افتخار مي‌كنند!

تبصره 2 : يافتن شير پاك به هر قيمت، (ولو از نوع پاكتي يا شيرخشك) به خودي خود باعث فخر آدميزاد است. متاسفانه ادبيات فارسي، نظر خاصي در مورد شير ساير شركت‌ها ندارد.

دامنه كاربرد: گروه محصولات لبني از قبيل: ماست، شير، سرشير، پنير، كره و غيره

قيمت: به نرخ‌هاي: يارانه‌اي، حمايتي، آزاد و مازاد

مسئوليت اجرا: مردم هميشه در صحنه

تهيه‌كنندگان و اسپانسرهاي مالي: شركت‌هاي كاله، پاك، پگاه، رامك، دامداران، شيرآوران، چوپان (از نوع غير دروغگو!) و بقيه دوستان و آشنايان از راه‌هاي دور و نزديك

دستور مصرف:

- روزي/شبي يك عدد رباعي، بطور ناشتا ميل شود.

- قبل از مصرف به خوبي تكان داده شود!

- در صورت حيف و ميل (يا خوردن از سر شكم سيري!) به آرامي به موضع مصرف ماليده شود! در اين‌صورت مراقبت از چشم الزامي است.

تبصره 3 : ماست‌مالي موضوع، باي نحو كان، ممنوع مي‌باشد.

توصيه‌هاي ايمني:

- از دسترس كودكان، زنان، جوانان، پيران و غيره، دور نگهداشته نشود.

- به جهت حفظ خنكاي برخي از رباعيات و جلوگيري از فساد، داخل يخچال نگهداري شود!

- قابل مصرف با افزودني‌هاي مجاز (غير از آب). سعدي (رحمه الله) معتقد است كه: اضافه كردن آب به شير، خصوصا شباهنگام، زمينه‌ساز بروز برخي سيل‌ها است.

رباعيات شيري هفت‌گانه براي مصرف در طول و عرض هفته:

1: شنبه

نان –سوخته يا خمير- خوردي يا نه؟            

با آن كره و پنير خوردي يا نه؟!

حاليم نشد در آخر، اي لاكردار!                   

از دست زمانه تير خوردي يا نه؟

2: يك شنبه

هـرچـنـد كـه صبح بسترت مرطوب است!      

هي شير بخور، شير بخور، مطلوب است

يـــارانـه‌اي ار نـبـــود، آزاد بــخـــر! (يا بخور)

چون شير براي رشد هركس خوب است!

3: دو شنبه

نان و كره و پنير بايد بخوري            

وز سينه گاو شير بايد بخوري

وقتي كه عروسي بكني، قاعدتا     

هر شب دو-سه ليتر شير بايد بخوري

4: سه شنبه

در عشق –چو كودك است- شيــرش بدهيد

از شـــيـر غليظ گاو ، سيـــــرش بـــدهـيـد

هر كيلو چيز(Cheeze)، 7 كيلو شير است

گـــر شيــر نمي‌خــورد، پنيرش بـدهـيــــد

5: چهار شنبه

در خانه كسي كه تخس و شهرآشوب است

قطع به يقين، دواش صــدتا چــــوب است

بايد كه به او شــيـــر دهي شــب تا صبـح

چون شير براي رشد عقلــش خوب است

6: پنج شنبه (شب جمعه!)

با دلـبـر خويش تندخويي نكــنـيد    

شب-مخصوصا- گزافه‌گويي نكنيد

اعصاب شما، اگر كه مشكل دارد،   

در مصرف شير صرفه‌جويي نكنيد

7: جمعه

گويند پنير جذب شيرش بالاست     

پيتزا بخوريد، چون پنيرش بالاست   

مـن عـاشـق رستوران بوفم، زيـرا    

كيفيت گودا و خميرش بــــالاسـت!

"چي صدا كنم تو رو" تـو مهموني؟

"تو كه از گل بهتري" مــهــربــونـي

گفت: به من "ني‌ني"‌ بگو تا بتوني

بـــعـــد مهمــوني منو بـچّـلـونــي!

حكايت اين غزل، حكايت "مشت بعد از دعوا" است كه آدم نمي‌داند كجا بايد بزند! اصولا آدم عاقل دعوا نمي‌كند وگرنه مي‌داند كجا بايد بزند، فقط ممكن است رويش نشود بگويد!

عجالتا ديديم كه آي‌طنز (بلاتشبيه) دم دست است، داديم بزنندش همانجا!

آي طنز، از دهان استكبار جهاني چيزي كم ندارد!

چون خسته است، پنجره را وا نمی‌کند

قدّش نمی رسد، سر  بالا نمی‌کند

ما خود شنیده ایم کراراً، که گفته است :         

صادق¹ ز خـلق، رأی تـمنّـــا نمی‌کند

محصول پاک دستی ما بود رأی خلق           

چون مـــا، کسی شمارش آرا نمی‌کند

رأی چروک داخل صندوق کس نریخت           

چون اسکناس نو که کسی تـــا نمی‌کند

چسبیده است پایه ی میز شکسته را         

پروا  ز  خشم حتــمی دریــــا نمی‌کند

غرق رئیس بازی خویش است آنـچنان         

کز هول² چشم خوشگل خود وا نمی‌کـنـد

می خواست که "مدیر" جهانی شود، نشد       

او را کسی "مشـــاور" دنیا نمی‌کند؟!

وا می کند دهــــــان شکرپاش را، ولی         

بیهوشی مریدان را "هــــا" نمی‌کـــنـد

وقتی که باد کشت، به طوفان نکرد فکر        

دریـای سبز را که تماشــا نـمی‌کــنـــد

او روی جلد³ عکس عجیبی ندیده است       

لابد چو دیده باشد ، حاشا نمی‌کــنــــد

خاشاک را ندیده گرفت و بـه چشم وی         

وارد که شد، کســی ش مداوا نمـی‌کــنــد

حیف از هزینه ای که مقامات کــرده اند         

عاقل، طلا کـــه خــرج مطّلا نمی‌کــــند

1- صادق: کسی که دروغ نمی گوید و در خدمت به خلق خدا، صادقانه می تلاشد! فلذا نیازی به خواهش و تمنّا برای جلب نظر خلق الله ندارد.

2- نگرانی ما این است که در این داغی بازار حلیم، کسی از هول حلیم، داخل دیگ بیفتد!

3- جلد مجلّه، روزنامه و اصولا هر چیزی که مجلّد باشد! این روزها همه ی چیزها جلد دارند، حتی چیپس و پفک!

من برای امر تغییر آمدم

البته یک‌خرده‌ای دیر آمدم

از جوانی در پی این منصبم

تا به حالا که شدم پیر، آمدم

از شکم سیری نگشتم نامزد

من ز روی عقل و تدبیر آمدم

دور قبلی، خواب نوشین سحر

شد سبب کز اوج به زیر آمدم

چِرت و پِرتش، چُرت و پُرتم پاره کرد

زین سبب یک‌خرده دل‌گیر آمدم

عکس و مدرک گر ز ما رو می‌کند

بنده هم با فیلم و تصویر آمدم

هاله‌ی نور و غذا و پارچ نفت

با سی‌دی از بهر تکثیر آمدم

راستی! او را نباشد روده راست!

از برای رفع این گیر آمدم

تا کنون دنبال فرصت بودم و

حالیا مانند یک شیر آمدم

جنگل مولاست نزد او جهان    

بهر صید او به نخجیر آمدم

...

ای جماعت! فصل، فصل سبزی است

من پی اثبات آن میر آمدم

يا:
 آهو اندر مكان نامربوط!

كشيدم روي ديوار مكاني(!) بـا ذغال، آهو
به‌واقــع شاهكاري بـــود از حيث جمال آهو

نه از ايــن آهـوان مُردني باغ‌وحشي ، بل!
شبيه رخش رستم بـود ، در حــد كمال آهـو

هزاران به‌به و چه‌چه به اين حسن خدادادي
كسي تا حال نشنيده به‌اين كوپال و يال آهو

گوزن زرد ساري را نباشد هيــچ هم‌تايي
مـگر تيپاكس بـنـمايـنـد از قطب شمال آهـو!

ندارد جلوه‌ي آهـــو بـه نقاشي من دخلي
اصولا هست مادرزاد اِند(end) اعتدال آهــو!

شدم سرگرم تحسين خودم، ناگه ندا آمد:
پدرجان! نيست جايش روي ديوار مبال آهـو!

...

شديدا شوكه گرديدم، صدا پيچيد در گوشم
تو گويي شـير ‌غرّيــده‌ست اندر كوه دالاهو!!

خودم را زود پوشاندم، (ببخشيد اين غلط بر من)
نگاهي كردم و ديدم كس آنجا نيست الّا هو

چه بر من آمد آن لحظه؟ نشايد گفت اي‌ياران!
فقط اين‌قدر مي‌گويم كه بــد زد ضدّحال آهو

فشارم ناگهان افتاد و اعضايم كمي شل شد
هرآنچه استرس مي‌شد به من داد انتقال آهو

گمانم داشت سوءقصد كه آن‌طور مي‌توپيد
تدارك ديده بود انگار بهرم طاقه‌شال آهو

...

به خود گفتم كه جل‌الخالق! اين تصوير ناطق شد؟
كه ديدم تازه كـرد آغاز نطق و نكّ و نال آهو:

- بگويم آنچه را ديــدم؟! بـريــزم آبـرويت را؟!
زبان بسته‌ست ، اما نيست نابينا و لال آهو

مكان‌هاي عمومي و تصاوير محرك؟! هان؟!
مكش نقشي؛ ولو گيريم بر فرض مثال: آهو

مكن اين كار ناشايست را در اين مكان زين‌پس
كه مي‌افتد به اين شيوه بــه‌دام ابتذال آهو

...

و فهميدم اگر ساكت بمانم هي صدايش را
بـرد بالاتـر از ايــن و كـُُند هـي قال‌قال آهـو

بنابراين صدايم را كمي بــم كـردم و گفتـم:
ببند آن فكّ هرزت را! بخواب اي نونهال آهو!

توقع داشتم آهو وقارش بيش از اين باشد
يقينا نوبر است اين‌طور دگم و كـج‌خيال آهو

ندادم تا به حالا باج به شير و پلنگ و سگ
مگر ‌باشي تو زيرك‌تر ز روباه و شغال، آهـو!

صدايت را بـبُـر ورنـه بُـرم از بيــخ نافه‌ت را!
به‌نحوي‌كه رود نسل تو هم رو به‌زوال، آهو!

...

صداي من كه بالا رفت ناگه زرد كـرد آهــو
سپس يك‌خرده قرمز شد ، لبالب از ملال آهو

صداي چك‌چك آب آمد و ديدم كه چشمانش
شده چون پمپ كولرهاي ارج و آبسال، آهو

از آن‌جـا كـه نباشد در مـــرام ما دل آزردن
و دارد مي‌كند خود را به زير اشك، چال آهو

وگر من نيز بگريزم كه مشكل حل نخواهد شد
يقيـن پـر مي‌كند اين چاه با اشك زلال آهـو

لـــذا انديشه كـردم در كم و كيف كلام وي
چو مي‌ديدم كه دارد مي‌زند هي بال‌بال آهو

به او گفتم: غزال من! مخور غصه، درآمد گفت:
تو مي‌دانستي اصلا فرق دارد با غزال ، آهو؟!

تو كه اين را نمي‌داني، چرا پس شعر مي‌گويي؟!
تعجب نيست گر گويي كه باشد رامكال، آهو!

برو قدري ادب آموز و نقاشي و خطاطي ...
سپس از زيست قدري گفت و جبر و احتمال،آهو

چه‌مي‌داني كه بعد از تو چه آيد بر سر عكسم؟
خدا ناكرده اينجا مي‌شود اسباب حال، آهو

خري مي‌آيد و چيزي به عكس من مي‌افزايد
مزين مي‌شود ناگه به آلات ‌الرجال ، آهو!

...
چو ديدم راست مي‌گويد، شدم از كرده‌ام نادم
و گفتم: واي! شرمنده شدم از اين روال، آهو

غلط‌هاي زيادي مثل اين ديگر نخواهم كرد
به‌روي چشم دستورت، شد امرت امتثال، آهو!

پس از آن دست خود تر كرده، بر ديوار مالاندم
سيه شد كل ديوار و دچار انحلال آهو

گرفته جـاي پيـغــام‌آورانـي چــون پرستو را
به همراهم زد از آن روز چندين Missed Call، آهو

از آن پس هر كجا تصوير بر ديوار و در باشد
به‌سرعت توي ذهن من مي‌آيد با سؤال آهو

خوشا اين طرز آموزش، خوشا اين نهي از منكر
و من با خويش مي‌گويم: بُوَد شيرت حلال آهو!

من از آهو تشكر مي‌كنم زيرا به من آموخت
لذا شايسته باشد گر بگيرد صــد مدال آهو

در آخر هم تشكر مي‌كنم از فيض و آهو يش
كه يادش داد تا سازش كند بعد از جدال، آهو

گزین شدند و غزال رمیده را کشتند¹               شکار تشنه‌ی از ره رسیده را  کشتند
پلنگ‌های لجوج محله‌ی تردید                              غزال بد یُمن قد خمیده را کشتند
به این دلیل که از پشت ابر می‌تابید               و این بد است، زدند آن پدیده را کشتند
دو دیگر اینکه خیانت نمود (چون شویش)           بنابراین همه آن ور پریده(!) را  کشتند
گناه او فقط اینها نبود، بو می‌داد!                          زکامیان  گل تازه دمیده را کشتند
تمام دشت به او داشت مبتلا می‌شد          چه خوب شد دمِ در²، دم بریده را کشتند
به سنگ دست رساندند و در نهایت لطف               برادران، زن عقرب گزیده را کشتند
شناگران توانمند آب نادیده                                   هجوم برده و آن آبدیده را کشتند
مخالفان ترنم برای حفظ سکوت                        خیال شعر و صدای قصیده را کشتند
کشیده‌های پیاپی به او عطا کردند               و بعد از آن زن سختی کشیده را کشتند
پر از انرژی مثبت پر از طراوت بود                 شبی که در سحرش آن سپیده را کشتند
خبر نداشت کس از تیره بختی "مالنا"^۳          خوشند از این که زدند آن دریده را کشتند

1- با عرض معذرت از استاد علي معلم دامغاني و شعر: "گزين شدند و سوار گزيده را كشتند".
2- نسخه: در دم! في‌الفور!
۳- آدم/قصه‌ي خاصي، مورد نظر نیست، اما فيلم مالنا ( Malèna ساخته‌‌ي جوزپه تورناتوره کارگردان ایتالیايي، با بازی مونیکا بلوچی و موسیقی انیو موریکونه ) در شكل‌گيري اين غزل بي‌تأثير نبود. ديدن نسخه‌ي بهداشتی اين فيلم، بشدت توصيه مي‌شود.

توضيح غيرضروري:
در همين راستا و ساير راستاهاي ديگر، هرگونه ارتباط بين "غزل بكش بكش" ما و ترانه‌ي "پرونده" از: "حمید عسکری" و مطالب خشونت‌باري كه در برخی مكان‌‌ها (مثل خیابان شریعتی!) اتفاق می‌افتد و یک از هزارش در صفحات حوادث روزنامه‌ها چاپ مي‌شود و هرگونه موضوع ديگر با مضمون كشت و كشتار به روش غير ديپلماتيك، به شدت هرچه تمام‌تر تكذيب مي‌گردد!
ما اصولا طرف‌دار فلسفه‌ي استفاده از پنبه‌ي هيدروفيل پاستوريزه، در بريدن سر هستيم!

بعدالتحرير:
با سپاس از دوستي ناشناس، براي خواندن مطالبي خواندني‌تر درباره‌ي مالنا، اینجا را ببينيد.

بيت: ز مردي بود رند را راستي ... بخوان طنز او را اگر خواستي!

در باب آب و برق سرودم قصيده‌اي

 در  انـتـظار  ابـر بهــارند آب  و  برق                         درگير رفع پيك مدارند آب و برق

اي مردمِ غيورِ كمك‌حالِ مملكت!                          از افت بار تحت فشارند آب و برق

هر كس كه كاست مصرف خود را، بدون شك          در حق او سپاس‌گزارند آب و برق

- از فاضلاب و تخليه‌اش دم نمي‌زنيم                او را طفيل خود نشمارند آب و برق!-

امسال چون بهار پرآبي نداشتيم                   از اين هواي خشك، خمارند آب و برق

بي ‌آبي است علت بي‌برقي اخير                   با هم هميشه رابطه دارند آب و برق

رفتارهاي پر خطري(!) در كنار  هم                    دارند، اگرچه مثل دو يارند آب و برق

گر تر كني دو دست و بمالي به سيم لخت   معلوم مي‌شود كه چه‌كاره‌ند آب و برق!

با هم رفيق و غالبا از هم فراري‌اند                  چون آب و برف، گرم فرارند آب و برق

اين از نبود آن دگري غصه مي‌خورد                   مثل سالاد گوجه خيارند، آب و برق

اينگونه پيش اگر برود مصرف عوام                     مجبور به بالانس مدارند¹ آب و برق

تبليغ‌هاي مصرف معقول از اين طرف                 زانسو به فكر طرح مهارند آب و برق

برنامه‌هاي تلويزيون برفكي‌ شده‌ست                  از بس بر آن اثر بگذارند آب و برق

وقتي زبان خوش نكند هيچ افاقه‌اي                      آماده‌ي هوار هوارند² آب و برق!

توليد آب و برق كه ديمي و ساده نيست   -پوزش!- علف كه نيست، بكارند آب و برق

از هسته‌اي و بادي و خورشيدي و الخ               خيري نديده‌اند و شكارند آب و برق

تركيبي و بخاري و گازي و سد و چاه                 توليد³ مي‌كنند و مي‌آرند آب و برق

كلي هزينه صرف شود از براي ساخت      بيش از سه سال هم سركارند آب و برق!

تحريم غرب و شرق ندارد نتيجه‌اي               چون در پي يمين و يسارند آب و برق!

وابسته‌ است چون به يورو قدرت خريد                   وارسته از بلاي دلارند آب و برق

ده‌كوره‌هاي مملكت از بركت نظام                     در حال رشد بوده و دارند آب و برق

حتي به غار هم برويد آب و برق هست         در شهر غايبند و به غارند⁴  آب و برق!

هم شاخص و نشانه‌ي رُشدند و توسعه             هم شاخص رفاه ديارند آب و برق

وقتي به خودكفايي كامل رسيم كه                نيروچيان(!) اضافه بيارند آب و برق!

فعلا كه التماس دعا،صرفه‌جويي است              كلا به استغاثه دچارند آب و برق!!

توضيح واضحات:

۱ - تنظيم مدار، اهل فن به بالانس مدار، پيك‌سابي نيز مي‌گويند

2 - شاعر مي‌فرمايد: هوار هوار بردند، برق محل ما را ... ز دست ما گرفتند آب تو لوله‌ها را ... تو حوزه‌هاي نيرو سهم ما فاضلابه ... مرداي گنده خوردند سهم كوتوله‌ها را!

3- انواع نيروگاه‌هاي توليد برق در ايران عبارتند از: نيروگاه‌هاي برقآبي (انواع سدها)، نيروگاه‌هاي حرارتي (شامل: گازي، بخاري و سيكل تركيبي)، نيروگاه خورشيدي (يزد)، نيروگاه‌ بادي (منجيل) و نيروگاه هسته‌اي (بوشهر). كه متاسفانه تاكنون از نيروگاه‌هاي بادي و خورشيدي، عليرغم هزينه‌ي بالاي ساخت، آب چنداني گرم نشده است!!

4 - براي اطلاعات بيشتر (مع الچراغ قوه و الجليقة النجات!) به غارهاي آبي: عليصدر(همدان)، سهولان(مهاباد) و قوري‌قلعه(پاوه) مراجعه شود!

غم دشمن از بي‌هراسي ماست        دلش گرم بي‌اسكناسي ماست

گروهان و گردان و هنگش، همه         هراسنده از خشم عاصي ماست

اگر خشتك دشمنان مي‌‌دريم¹           هم از  روحيات  حماسي  ماست

بكوبيم  هي  ميــخ  در  منطقه           كه اين  منطق ديپلماسي ماست

شلوغ است خيلي سر فكر ما        همين هم سبب ساز تاسي ماست

اگر  گم  شده  مدرك  دكترام              هم از پيري و كم‌ حواسي ماست

هرآنكس كه در مدركم شك كند        يقين دشمن راس‌راسي(!) ماست

اگر مشكلي هست از ديده‌هاست        نگو مشكل از بي‌لباسي ماست

اگر حق‌‌شان را كف دست‌‌شان            گذاريـم، از نـاسپاسي ماسـت؟!

صداهاي غالب در اين بلبشو          نت دو،ر،مي،فا،سل،لا،سي ماست

به هرجا –ولو روي ديوار و در-               نوشتن  نياز  اساسي  مـاسـت

نبايد  كس  غيره‌اي  تو  رود                اگر  مجلس  اختصاصي  ماست

ولــو  در  اتوبوس ولــوو ، روان            به آن‌سو كه خط سياسي ماست

تعقل ، تامل ،  تلاش  زياد                سه تا شيوه‌ي اقتباسي ماست!

نكرده كسي تاكنون كشفمان               همين علت ناشناسي ماست

...

همين عكس‌هاي كراوات‌دار                 كه مربوط به 20  تا 30 ماست

اگر اندكي صحنه دارد ، شما               ببخشيد! از با ‌كلاسي ماست!

عوض مي‌كندخط خود را همين      كه معشوقه‌ي لاس و گاسي ماست

به‌جز آخرت توي هــر دادگاه               حضورش  جواز خلاصي  ماست

خودش بنز دارد ولي در كفِ                    پژوي  206  ياسي  ماست

كسي ‌كه در اين عكس با شرت² بود    رفيق شفيق و گراسي ماست

كـنـد  نيت  و  زيـر آبـي  رود             كه غسل مدل ارتماسي ماست

و آن ديگر اكنون مديرعامل  و           صميمي‌ترين همكلاسي ماست

همين كه نشد شركتش مال ما    خودش دال بر آس و پاسي ماست

كساني كه با ما سر سفره‌اند        شكايات‌شان از چلاسي³ ماست

نخورديم حق كسي را به عمد         خدا شاهد حق‌شناسي ماست

 ....

1- نسخه: اگر موضعي از كسي مي‌دريم!

2- لباس موردنظر ما در اينجا Shirt (پيراهن) است. شما چه فكر مي‌كنيد؟!

3- شكم شل! كسي كه به غذاها ناخنك مي‌زند! (اصطلاح يزدي)

...

یادآوری: اين پست 110 اُم اين وبلاگ است. دعاي خيرتان را بدرقه‌ي راهم كنيد!!

روز پدر بر تمام مردان و نامردان (زنان!) مبارک باد.

اي بي‌پسر! بكوش كه صاحب پسر شوي

تا همدم زني نشوي، كي پدر شوي؟!

يك‌ خرده ترس دارد اگــر حوض ازدواج

بايد  درون  آن  بپري  تا  كه تر  شوي!

درجلسه‌ي معارفه بايست دل بــري-

از آن‌طرف، كه صاحب قلبي دگر شوي

شانست اگر بگويد، از آن لحظه قادري

در  منزل  پدر زن  خود  مستقر  شوي

در محضر طلاق ( ببخشيد! )  ازدواج!

با چشم بـــاز وارد مــرز خــطـــر شوي

گر دست‌شويي از مس بي‌همسري، يقين

با  ازدواج  صاحب  سرويـس زر  شوي

البت(!) خريد حلقه و سرويس با شماست

بهر عيال بايــــد سرويـس‌خـر(!) شوي

گر زور عشق وي، بود از مادر تو بيش          

                                            هي سعي كن كه از پدرت خوب‌تر شوي

روز پــدر كه مي ‌رسد از راه ، غالــبا             

با  اخذ  يك  هديه بسي مفتخر شوي

شورت و جوراب داخل آن هديه است ليك         

                                             به‌به بگو ، شما كه بنا نيست شر شوي

شكر خدا بكن، كه گرفـتي هـديـه‌اي

دور از شماست غربتي و پرده‌در شوي

شمشي بخر براي زنت، روز زن كه شد        

ورنه تو را كچل كند و خون‌جگـر شـوي!

پــــول زيـــــاد گـــر بتـوانـي در آوري              

در هــر زمينه قادري صاحب‌نظر شـوي

از بعد حجله كار شما مي‌شود شروع          

بايد ز  خانواده  و  فاميل ســــر شـوي

قانع مباش گر كه خدا داد "گل‌به‌سر"!           

از او بخواه صاحب يك "گل‌پسر" شوي^*

گر مايلي چو بُز بشود فرز، لازم است          

هي با عيال راهي كـوه و كـمــر شوي

بايست  دائـما  بخــــري  و  بيـــاوري

يعني  براي  خاطرشان  باربـــر شــوي

آن  خندق بلا  نشود  پر  به سادگي

        جز اينكه خود گرسنه و بي‌خواب و خور شوي

امـا اگـــر به تربيتش   ارج  كـم نـهـي           

                                            چون گنده گشت،صاحب يك نره‌خر شوي

فــرزنــد دودمــان پـدر مي‌دهد به بـاد

اين‌سان به‌راحتي تو به افلاك بر شوي

اهل و عيال مـغـز تو را مي‌خورند ، تا

                                             قاطي كني و نيمه‌ خل و كور و كر شـوي

تا آن زمان كه "اشهد" خود را ادا كني 

                                            اي بي‌پسر! بكوش كه صاحب پسر شوي

...

اينگونه نيز مي‌شود اين شعر را سرود:         

                                              اي بي‌پدر! بكوش كه صاحب پدر شوي!

* در بعضي نسخ اينطور آمده است: هرشب تلاش كن پدر "گل‌پسر" شوي!

زن نبايد به فكر مش باشد            مش همين پنج ماه و شش باشد

هي نگردد پي تل و گل‌سر              بهر  مويش به فكر كش  باشد

خواستگاران  خوب رد  نكند            كم پي فال و شيش و بش باشد

مرد خوبي به تور خود  بزند              حرفه‌اي ،  تيز ، با برش  باشد

همسر مرد سالمي بشود               نه عجوزي  كه مرتعش  باشد

مردي آنسان كه در كشاكش دهر       سنگ باشد نه اينكه كش باشد!

ورنه  در  كار وي  گره  افتد             مشكلش حركت و جهش باشد

با  جوانان  پير  ،  كم  بپرد               گر چه  آماده‌ي   پرش  باشد!

عشق وقتي كه اتفاق افتاد              متمايل   به   واكنش   باشد!

چشم دلدار خويش را هرشب           سير سازد به هر روش باشد

قلب او را چنان كند تسخير               تا شب و  روز در  تپش باشد

ندهد گير هي به شوهر خويش            هي نخواهد پي  تنش باشد

نكند با  كسي  مقايسه‌اش              كم   بدنبال   سرزنش  باشد

دست در جيب شوهرش نكند         بلكه در جيب وي شپش باشد

احتمالا   بگيرد   او  را  برق             شوهرش گر كه سيم‌كش  باشد

زن  ز  مردش  مراقبت نكند               مرد   امـــــــا  مراقبش  باشد

فيض اگر خواست رندي از دهنش         فكر    گازيدن   لبش    باشد!

آگهی بازرگانی:
بانوان عزیز برای کسب اطلاعات تکمیلی در این مورد و موارد مشابه، به نزدیک‌ترین آرایشگاه یا وبلاگ ني‌ني خانم مراجعه كنند!

در حاشيه‌ي اعلام نتايج برخي امتحانات و كنجكاوي ملت هميشه در صحنه، مي‌فرمايد:

يكي پرسيد: شيري يا كه روباه؟

به او گفتم: ببين! اي فرد گمراه!

يكي درّنده، آن يك نيز موذي‌ست

و ليكن  من  خرم !  الحمدلله!!!

+ در حاشيه‌ي درحاشيه‌ي فوق!!

با اين پست، پست‌هاي اين وبلاگ سه رقمي شد!! بابت اين هنرنمايي، از خودمان خيلي خیلی متشكريم(!) و يك كارت صدآفرين به آدرسمان ارسال مي‌كنيم!

"بني آدم اعـضـــاي يكديگــرند"        كه برخي از آنها به باقي سرند!

كمي از پزشكان از آن دسته‌اند        كه به كسب قدرت كمر بسته‌اند

"چو عضوي به درد آورد روزگار"         در آرنــــد از روزگـــارش دمـــــار!

پس از حال و احوال با  دردمند         رقم‌ هاي  بالا  طلب  مي ‌كنند!

مريضي اگر سرفه بنمود سخت      به تجويز ايشان ضروريست تخت-

- بخوابد شبي توي  دارالشفا         دو  ميليون بسُلفد  بـــراي دوا !

به سركيسه كردن شدند اوستاد        بدا!  آنكه كارش به ايشان فـتاد

اگر مشكلي بود، حل مي‌كنند         به هر نحو باشد، عمل مي‌كنند

و گر مشكلي حل شود با دوا          "عمل" مي‌كنندش در آن راستا!

به قدري بيايد به اعضا  فشار           " كه عضو دگـــر را نماند  قرار" !

شود مستمند او به انواع وام         به پايان رسيد اين سخن، والسلام!

...

لــذا ، اي مدير عامل بانكِ ما!           سر كيسه‌ي  وام  را  شُل  نما!

اگر شل نكردي سرش را كمي         "نشايد  كه  نامت نهند آدمي"!

 پ.ن:

به مدد حضرت استاد احمد، شاهد از غيب رسيد!

بازبيني ديده‌ها و ناديده‌هاي فریدون هاشمی، زمينه‌ساز خلق اين قطعه است! فعلا تا اطلاع ثانوي (يعني تا وقتي كه پشيمانم نكنند!) از ايشان تشكر مي‌كنم!!

چه كسي گفته است: اينجانب          وضـع را روبـراه مي‌بـيـنـم؟!

هركسي "ساده" فرض كرد مرا          مــن وِرا "راه‌راه‌" مي‌بـينم!

پير در خشت خام مي‌بـيند،           آنچه من بي‌‌نگاه مي‌بينـم!

در سفرهـاي خارج از كشور            هاله‌اي دور مـاه مي‌بـيـنـم

شـده آبستن حوادث شهــر            خلق را پابه‌ماه مـي‌بـيـنــم

وعده‌هاي گذشته از حـد را             بــاعـث اشـتـباه مي‌بـيـنم

طرح‌هــاي پـيـاپي كـشـكي             در پي افـتـتـاح مـي‌بـيـنـم

چون غلط گشت قافيه، زين‌رو            "افتتاح" "افتضاح" مي‌بينم!

دولت و مجلس و صداسيما           جمله عضـو سپاه مي‌بينم!

شكر ايزد كه مؤمنان را نيـز             غرقه اندر رفــاه مي‌بـيـنم!

زارعي را كنار شش حوري             بي لباس و كلاه مي‌بينم!

كاسبي را عجيب در حـــال             خوردن قرص باه مي‌بينم!!

داس در دست دوست چون افتاد        دشمـنان را گياه مي‌بينم!

هركسي خورده است يا برده               داخل دادگاه مـي‌بـيـنـم!!

مفسدين را به حال غم‌‌خوردن             نادم و عذرخواه مي‌بيـنم!

بينوا مردمي كه در صحنه‌اند            سرشان بي‌كلاه مي‌بينـم

كي رسد ناله‌ها به آن بالا؟ !             نامه‌ها را به چاه مي‌بينم

هرچه بدبختي است و بدعهدي          ناشي از عهد شاه مي‌بيـنـم

همه‌جا را – زبس‌كه تر مال است-         "دورة المياة" مـي‌بـيـنـم!!

مستراح است استراحتگاه  !           خواب در خوابگاه مي‌بينـم

خاصه وقتي كه خواب‌ بد باشد           نصفه‌شب تا پگاه مي‌بينم!

چون نمي‌بينم آنچه مي‌شنوم              حرف‌هـا را تـبـاه مي‌بـيـنم

من به گوشم ندارم اطمينان            زين سبب گاه‌گاه مي‌بينم

بر تن اهــل منطق و آمــار                 جامه‌هاي سياه مي‌بينم

"علم آمار" را كفن كـردنـد               من چه مي‌بينم؟ آه! مي‌بينم:

سازمان مديريت، تعطيل!                علتش را گناه(؟!) مي‌بينم

‌"رهبر"ش شد رئيس دانشگاه           بي‌جهت پس سياه مي‌بينم!

...

...

گفته اكنون يكي ز خوشگل‌ها:            مي‌شود حل تمام مشكل‌ها!!           

براي هركسي كه شيك‌پوش است!        در اين گرماي مفرط، چاره دوش است!         

به‌غير از آب‌دوغ و نان و انگور                     غذاي سالم اكنون كالجوش¹ است!

دماوند و پلور و چشمه اعلا                        ز گرما بدتر از اهواز و شوش است

به دربند و به دارآباد بنگر                             كه باد گرم، سرگرم خروش است

ز بس مردم به سمت كوه رفتند           كنون تجريش چون ميدان شوش است!

*       *          *          *          *

يكي از دشمنان (يا دوستانم!)           كه برحسب تصادف(!) شيك‌پوش است!

برهنه رفته زير دوش و ... اي‌واي!            از آن غافل كه آب دوش، جوش است!

به من گير سه‌پيچه داده حالا            به اين علت كه گفتم: چاره، دوش است!

كه: اين نشر اكاذيب است و جرم است         مجازات چنين شعري، رُتوش است!

به جان مادرم من راست‌گويم!                    و گوشم پر ز پيغام سروش است!

شقايق را چه ربطي با شقيقه؟!            مگر اين جزوه‌ي دكتر سروش است؟!

*        *          *          *          *

از اينجا شعر موضوعش عوض شد       چرا؟ چون شاعرش داراي هوش است!

بله! آب خنك² خوب است، اما                    از آن بهتر عزيزان شادنوش است!

اگر مشكل ز قطع برق داريم                 همه‌ش تقصير اين الدنگ، بوش است!

چراغ برق نيروگاه بوشهر                      ز دست شيطنت‌هايش خموش است

به ان‌پي‌تي برامان آش پخته!               كه بيش از يك وجب روغن به روش است!

اگر خاكستري‌پوش‌اند حكام³                     طرف عالي‌جناب سرخ‌پوش است!

ضريب هوشي‌اش از بس‌كه بالاست⁴                نمي‌فهمد مربع چارگوش است!

دراينجا يك پرانتز باز: (لطفا                     اگر اينجا كسي از اهل شوش است

ببيند خواب دانيال نبي را                  كه اين كابوي⁵، آن قوچ چموش است!) ⁶

دريغا! امتيازاتي كه داديم                 به كي؟ - پوتين- كه مردي چكمه‌پوش است!

كه نيروگاه را فوري بسازد                            ولي او نيز تحت‌الامر بوش است

گمانم بوش سودش بيشتر بود                   پوتين هم آدمي آدم‌فروش است!

رفيق قافله، هم‌دست دزد است!              براي بوش، پوتين ساقدوش است!!

به هرچه بوش مي‌گويد، مطيع است            غلام روسي حلقه‌به‌گوش است!

چه مي‌گفتم؟! عجب خر تو خري شد!!   آهان! گفتم كه خيلي تيزهوش است!

تبحر در شنا و گلف دارد                           شنا در پرشين‌گلف، آرزوش است!

ولي غافل كه بهر اجنبي‌ها                 خليج ‌فارس، آب‌ش جوشِ‌جوش است!

خيالش مي‌رسد دنياست جنگل               و ايشان نيز سلطان وحوش است!

اگرچه بوش هرجا شير باشد                        اگر بوشهر آيد، مثل موش است

نه موشك فايده دارد نه ليزر!                     دواي رفع ايشان مرگ‌ِموش است!

كلمه‌ها و تركيب‌هاي تازه!!

۱- در بعضي نسخ كله‌جوش هم آمده است!!

2- آب خنك خوردن در كوه مي‌چسبد! علي‌الخصوص كوه‌هاي اوين دركه!!

4- آزمايشات پزشكي رسمي در امريكا نشان مي‌دهد كه جرج دبليو بوش، پايين‌ترين ضريب هوشي (IQ) را در بين تمامي رؤساي جمهور امريكا داراست!

5- كابوي (Cow Boy): گاوباز!

6- اشاره به كتاب مقدس- سِفر دانيال: دانيال نبي (كه در شهر شوش مدفون است)، رؤيايي ديد كه در آن قوچي فراخ شاخ(!) در ميانه‌ي نهر ايستاده بود و با شاخش به همه حال مي‌داد! ناگاه بزي سررسيد و شاخ قوچ را شكست و پوزه‌اش را به خاك ماليد! آگاهان معتقدند كه تعبير رؤياي مذكور، خوردن زيرآب سلسله‌ي هخامنشیان توسط اسكندر مقدوني بود.

بر شيشه‌ي خودرويي ته يك بن‌بست

ديدم كــه نوشته‌اند ايــن را بـا دست:

امضاي كلاغ را نــگــيــري جـــدي

ترتيب نما و رنگ ماشين داده‌ست!

من از آن دل كه سوزد(!) در مسير باد مي‌ترسم

و زآن دلبر كه گويد هرچه باداباد! مي‌ترسـم

اگـــرچه مطلع شعر است، بايد داد توضيحش

وگرنه فكر خواهي كرد من از بـاد مي‌ترسم!

براي هفت پشت من همــان يك‌بار كافي بود

مـن از تـكـرار تصنيف "مبارك باد!" مي‌ترسم

چه بوده ماحصل دل را از آن ماه‌عسل رفتن؟

كه با خيك ورم كرده، من از ميلاد مي‌ترسم

دوباره لازم است انگــار توضيـحات تــا سركار

بفهمي من چرا از تونل ميلاد(!) مي‌ترسم؟!

نه! مثل اينكه اين طبع چموش بنده امشب، تن

  به شعري شسته و رفته نخواهد داد، مي‌ترسم-

يا "پري! الهي ور بپري!!"

1

در خلوت بــاغ‌ تــو درنـگــي بَـسـَم اســت

خردك شرري و سيخ و سنگي بسم است!

در  تـربـيـتـم بـكــوش ، امـــا نـــه فـلــك!!

بـد نـيستم آنقدر!! شلنگي بسم اســت!

2

از اشـــعـــار شـمــا جفنگي كـافي اسـت

مـــن قانـــعـــم و الاغ لنگي كافي اســت!

دلتنگ نشو، اگـر كـه دست‌ت خالي است

فحشي بفرست و پاره‌سنگي، كافي است!

3

كي گفته كه من شراب را مي‌خواهم؟

بـــا دوغ ، چلوكباب را مــي‌خـــواهــــم

شلاق نخورده‌اي‌ بفهمي حد چيست!!

مـــن مؤمنم! انقلاب را مي‌خـــواهـــم!

4

در روغـــن داغ هي بـكـــن نـانـت را

هــنـــگام غـــــــذا، درآر تنبانت* را!

آه اي پري گرسنه! از مــا كه گذشت

مسواك بزن گــــاهــــي دندانت را!!

* توضيح مؤكد غلط‌هاي زيادي:

مستحب است وقت خوردن نان             بنشينيـد راحت و آســان

يا بهتر بگوييم: حكايت منِ غمگين و خاطرات دلبركان پيشين!!

پاسخ نداد دلبركم چون موبايل خويش

                                                دريافتم دوباره گرفته‌ست دست پيش

دارم خبر كه همره يك پيرمرد چاق

                                                      با بنز رفته تا دركه، با قر و قميش

چون‌كه نداشت گوشي من فونت فارسي

                                                پيغامكي براش نوشتم به فينگيليش!

اس‌.ام.اسي چنان، كه بفهمد: خبر رسيد!                                       

                                           پاسخ رسيد: دلبر قبلي! مشو سريش!!

گفته‌ست حجره دارد و خرجم كند مدام

       اين هم اشانتيون كه فرستادتم به كيش

گفتم: چگونه مي‌دهي‌اش برتري به من

  گولش مخور كه باشدت اين نوشِ قبلِ نيش!

"خر جمع مي‌كند" به تو گفته‌ست، ساده‌لوح!

    ترجيح مي‌دهي كس بيگانه را به خويش؟!

دارد سه تا ضعيفه و -پوزش از اين كلام! -

    اين‌گونه مي‌كني تو بر آن زندگي‌ت جيش!

آن‌هم چه لعبتي! خر پيري كه مردني است!

او را دو در نموده و برگرد مثل پيش ...

نشنيده‌اي نصيحت شيخ اجل، كه گفت:

                                                  آن پيرمرد مي‌كند آخر دل تو ريش؟!

فرقي است بين پير و جوان كه نگفتني است...

                                         پاسخ نوشت دلبركم: ايش! ايش! ايــش!!           

آخر دلم به چي تو خوش باشد اي هويج؟!

                                              وضعت بود درام، نه! بدتر! قاراشميش!

مالي نداشتي تو و اكنون كه مانده است

      رو دست من اجاره‌ و صدجور قبض و فيش

دنبال ناجي‌ام من و اينكاره نيستي!

 يعني كه: "اَلْغَريقْ ، يَتَـــچَسَّبَ(!) الْحَشيشْ!"

اما تو چي؟! كه از كفت آبي نمي‌چكد

 كشتي مرا ولي نخريدي برام ديش!

تخم دو زرده‌اي كه نكردي براي من!

      من ردّ ِ پول هستم و هركس كه داد بيش!

از مايه‌اش بگير و برو تا سبيل و ريش!

اينجا كه نيست بچه؟! بگويم حقيقتي ...

اما به شرط اينكه نگردي روان‌پريش!!

بــا استـعـانـت از حـسـنـات وياگرا !!

مانند گرگ مي‌شود اندر قفاي ميش!

...

زينجا به بعد حرف طرف سانسور شده است

            ازبس‌كه بود باطل و ايضا خلاف كيش!

...

ما مانده‌ايم در كف يك ميش و مانده‌ام

   يارو چطور رفته سراغ چهارميش؟!!

برخي از اصناف و انجمن‌ها، در راستاي شكرگزاري و حمايت از بركات وارده‌ي اخير، بيانيه‌ي منظومي صادر و طي آن راهكاري مناسب جهت جلوگيري از يخ‌زدگي مايملك ملت هميشه درصحنه، به‌اين شرح ارائه نمودند:

اين سوز گداكشي كه در ايران است

از بـيـن بـرنـده‌ي گل و گلدان اســت!

اين‌گونه كه پيش مي‌رود مي‌بايست

در كيسه كنيم هرچه بادمجان است!

امضا كنندگان:

انجمن حمايت از سركار گذاري سائلين محترم توسط مسئولين محترم‌تر

گل‌فروشان سر چهار راه‌ها

سبزي‌فروشان دوره‌گرد

وانت‌باردارهاي كشور!

و ...

در اقتفاي غزل زيبا و دل‌انگيز بوالفضول الشعراي عزيز با عنوان دل عاشق :

دلا به عشق گلي مبتلا شدي در باغ            كه بلبل از غم او نعره زد به صوت كلاغ

گلی که بینی او خود مثال دسته گلی است     مگـر به تیغ پزشکان کند علاج دَمــــاغ!

اين غزل در تاكسي في‌البداغه (يعني داغ‌داغ) از دهان مبارك‌مان صادر شد! مثلا يك‌جور طبع‌آزمايي كه در آن سعي شده از قوافي مورد استفاده‌ي ايشان نه تنها استفاده، بلكه سوءاستفاده هم نشود! بوالفضول الشعرای نازنین ما ، عجالتا در بلده تهران گیر کرده و نه راه پس دارد و نه راه پیش! برایش دعا می کنیم!

به‌ذوق آمـدم و در قفات(!) داغاداغ               

سرودم اين غزل تازه را به‌وقت فراغ

ز فرط خنده به شعرت، به سرفه افتادم

     سپس گلاب به رويت، به حال استفراغ!!

چه صاف‌كار جماعت، چه هيئت جراح           

   - به اين دليل كه ماند به استخوان دماغ -

به آن دو پاره فلزّي كه هست پشت سپر      

                                           صريح و متفق‌القول گفته‌اند: دَياغ[1]!

چگونه جرأت كردي بر او گذاري عيب[2]؟!

 حذر نكردي از آن چشم‌هاي وحشيِ زاغ؟!

خبر ندارد از اين شعر دلبرت[3]، ورنه

                                         كشانده بود تنت[4] را به حجره‌ي دبّاغ

مراجعه بكني گر به دهخدا، بيني

   نوشته واژه‌ي چخماق را سه جا چخماغ!

به يك كتيبه‌ي ميخي، مورّخي بدخط

      نبشته شهرت صبّاح را حسن صبّاغ(!)

به اين دلايل واضح تو نيز مختاري

   خر چُلاق غزل را بدل كني به چُلاغ(!)[5]

رسيده است به‌آن پايه رتبه‌ات در طنز

                                 كه مي‌شود بدهندش به طفل چون قنداغ[6]

شنيده‌ام كه جهاني شده‌ است اشعارت

     گذر نموده ز هر مرز، يعني از قَرِه‌باغ[7]

به آب‌هاي جهان پا گذاشت شهرت تو

و زآن مسير رسيده به مسكو از كُپِه‌داغ[8]!

به ياد آن دوئل[9] انداخت اين غزل ما را

                                 كه شد به‌پا سر مشدي كريم[10] گنده‌دماغ!

چو مرد رند ، نباشد كسي همآوردت...

                                 چه بي‌خود و الكي رو به‌هم شديم بُراغ[11]!

صد البته كه پس از آن رفيق گرديديم

    زديـم جـام به جام هـم و شديــم اَياغ ...

من و تو آخر طنزيم[12] در بلاگستان

نه مثل حافظ و سعدي، به شهر شاهچراغ!

تو را كه رام نگاه شغال‌ها نشوي

مواظبم كه از اين بيشتر بلا نشوي

به بيخ ريش من آن‌گونه بسته‌اي خود را

كه با تبر هم از ريش من جدا نشوي

هنوز خشك نگرديده مهر تصديقت

سوار بر "كمري" يا كه "زانتيا" نشوي

سوار بر "كمري" مي‌شوي؟! بشو! امّا

سوار بر كمر ناتوان ما نشوي

تو را بغل ننمايم از آنكه ناغافل

به كول من نپري و دوال‌پا* نشوي

در آستين خودم پرورش ندادم مار

كه مار را تو نبلعي و اژدها نشوي!

به پاس سربه‌سر من گذاشتن بايد

تو را چنان بزنم تا ز جات پا نشوي ...

برو كه پشت و پناهت دعاي خيرم باد:

دچار درد دل اندر صف خلا(!) نشوي!

* توضيحات:

دَوال‌پا: در افسانه‌هاي ايراني، مردماني موهوم و خرافي كه تن آدمي** دارند و پايي چون دَوال (تسمه!). دراز و پيچنده كه چون در بيابان (و امروزه لابد در خيابان!!) كسي را ببينند، با اظهار درماندگي و بيماري، بر پشت او جهند و دوال‌ها را كه به‌منزله‌ي پاهاي آنان است بر كمر او استوار بپيچند و ديگر فرو نيايند و نان و آب (و ساير مايحتاج) خود را از مركوب طلبند. ظاهرا نخستين بار در داستان "وامق و عذرا" و "عجائب المخلوقات" زكرياي قزويني از اين موجود سخن رانده شده است! در عرف كنايه از آدم (كَنِه) سمج و ابرام كننده است! (فقط نمي‌دانم چرا توضيحات اين كلمه‌ي مسأله دار، اينقدر نامربوطند!!)

** توضيحِ بعديِ سعدي(!) بر توضيحات دهخدا:

از قرار معلوم دوال‌پايان معتقدند كه:

تن آدمي شريف است به جان آدميت ... كه همين دوال‌پايي است نشان آدميت!!

زبان‌حال يكي از بي‌تاب‌ترين شيفتگان ديدار مرد رند!

عكسي براي من بفرست از قيافه‌ات      زان پيش‌تر كه هي بنمايم كلافه‌ات

در حـفـظ راز رندي تو، بوالفضول بـود       فـرمـانـدهـي قُــلـدر دارالـخـلافـه‌ات!

مُردم ز تشنگي و كس آبي به من نداد       از ترس اين‌ كه درخطر افتد منافعت!

يا لطف كن به كلبه‌ي درويشي‌‌ام بيا       يا دعوتي بكن كـه بيايم بـه كافه‌ات

نوشابه بـاز مي‌كنم از جان براي تــو       قربان سـاندويـچـت و نان اضـافه‌ات!

اي زورباي خوشگل يوناني! اي زورو!       كي بـا شنل معاوضه كردي ملافه‌ات؟

رخصت بده كه حلقه كنم هر دو دست را     بر گـــــردن ظريف شبيه زرافــــه‌ات!

حتي گلاب قمصر هم – فكر مي‌كنم-      آورده كــم مقابل آن بـــوي نافـه‌ات!

خار مهاجمی چو بـپـیـچـد به پای تو       با افتخار مي‌شوم اي گل، مدافعت(!)

حالا كه خلق تشنه‌ي ديدار روي توست       بيرون بيا عـزيـز دل! از آن لفافه‌ات!!

بوالفضول از طرف خلق خطاب به مرد رند و طراح معمایش:

کن لطف و این نشانی خود را تمام گوی

دق داده ای مرا تو "فرحزاد" با " فِ " ات!!

از: رند عالم سوز!

به: مسئول محترم طرح كارت سهميه‌بندي اينترنت!

      حضرت آقاي حسين گلابي بزرگي!

موضوع: معامله‌ي پاياپاي!

سلامي چو بوي خوش بي‌حجابي!

به استاد PC (!) ، "حسين گلابي"!

"بزرگي" برازنده‌ي نام هركس

نباشد، مپنداری اش انتصابي!!

هزاران "گره¹" گر بيفتد به Network²

نبيند كسي در شما اضطرابي

از آن رو كه وا كردن آن گره‌ها

براي تو سهل است، چون فوت آبي

من از آن سبيل خطرناك خون‌ريز

حذر مي‌كنم، چون‌كه عاليجنابي!

از آن كس كه با تو سفر كرده بايد

بپرسم كه اندر سفر خوش‌ركابي؟

چه گردد گر "آزاد" سازي صدا را

بخواني ز بر "خوشگل مو شرابي³"؟!

و يا "افتخاري" بخواني برامان

از آن شعرهاي مدل انقلابي

...

"زمان مجاز شما يافت پايان⁴"

لج بنده را در مي‌آرد حسابي

بسازي اگر بنده را، در مقابل

شود چهره‌ي شعري‌ات آفتابي!

Iran Air or Lufthanza! This is the problem!

به "ايران اير" بر گشتم¹ صباحي

"شنيدم ناله و افغان و آهي!" ²

صداها مختلف بودند، يعني

صداي آه بود و قاه‌قاهي!

صدا از داخل كابين مي‌آمد

جلو رفتم بيندازم نگاهي

تمام درزها را بسته بودند

به هر ترتيب پيدا گشت راهي

سريعا چشم‌ها را زوم كردم

مگر بينم نشاني از تباهي

دو مهماندار ديدم، سخت زيبا

يكي چون لك‌لك و آن يك چو ماهي

يكي‌شان باز بود و اهل شوخي

يكي غمگين چو كفترهاي چاهي

نبيند چشم‌تان روز بد، آنجا

نديدم هيچ‌گونه اشتباهي!!

سريعا گوش خود را تيز كردم

- اگرچه بود اين كارم گناهي!-

شنيدم اينكه مهماندار مي‌گفت:

سراغ من مي‌آيد ترس گاهي

شده گويا به "ويران اير" تبديل

هواپيمايي ملي شاهي!

ندارد امنيت پروازهامان

مي‌افتيم آخرش، خواهي نخواهي!

رفيقي يافتم در "لوفت‌هانزا"

به من داده است قول، اما شفاهي!

كه من را كاره‌اي سازد در آنجا

گذارد بر سرم تاجي، كلاهي!

دعا كن بعد اصلاحات بيني

شوم مستخدم آنجا، الهي!

...

با تشكر و اعتذار فراوان از فرهاد صفريان عزيز!

مي‌خواستم هووي تو باشم، خدا نخواست! 

سنگي درون جوي تو باشم، خدا نخواست!

از آن دقيقه‌اي كه شنيدم هلوخوري

مي‌خواستم هلوي تو باشم، خدا نخواست!

وقت خريد كردن تو ، بود آرزوم                     

سبزي فروش كوي تو باشم، خدا نخواست!

مي‌خواستم كه آينه‌ي دق شوم برات

شايد كه روبروي تو باشم، خدا نخواست!

هرچند من مخالف كافورم از ازل

مي‌شد كه مرده‌شوي تو باشم، خدا نخواست!

مي‌خواستم كه مجلس ختمي بگيرم و

در ختم، مدح‌گوي تو باشم، خدا نخواست!

خاتون شعر من بشوي گر تو، راضي‌ام

رو راست! چون كدوي تو باشم، خدا نخواست!

ظرفي براي آب؛ ولو آفتابه، جام ...

حاضر شدم سبوي تو باشم، خدا نخواست!

خونم بريز، از نظر من بود مجاز

آماده‌ام لبوي تو باشم، خدا نخواست!

گم شو! كه قادرم مدل "هاچ" تا ابد

سرگرم جستجوي تو باشم، خدا نخواست!

بسيار كار در نظرم بود ... ، ابتدا

مي‌خواستم هووي تو باشم، خدا نخواست! 

بانوی صدا "مهستی" ما بوده است

وآن حنجره ی خسته کنون آسوده است

گفتند: فقط صداست که می ماند

MP3 صدای وی موجود است!

بانوی صدا و نغمه های جاوید

شاید نتوان تو را قناری نامید

این شانس فرشته هاست کآواز تو را

مجانی در "بهشت" خواهند شنید

برخورد مي‌كنيم و دهان صاف مي‌كنيم         بي‌سـيم مي‌زنيــم و تلگــراف مي‌كنيم

هـرچـه خـلاف شــرع ببـيـنيـم، لاجـرم           ارشادشان به شيوه‌ي اخلاف مي‌كنيم

قـرتي‌گري و پــرده‌دري، توي پايتخت؟!           پـررو شدند از بــــس الـطاف مي‌كنـيم!!

مــا نيز معتقد به صفـــا و تسـاهـلــيم           امـا نه توي شهــر، در اطـراف مي‌كـنيـم

اطراف شهر، جاي منـاسب اگر نـبـــود           در ناف شهر، يا كه در اكناف(!) مي‌كنيم

گر خواجه‌اي مشاهده كرديم دين‌درست        او را رئيــس خـانـه‌ي عـفّـاف^۱ مي‌كــنيـم

در تـــنــگـنا نـبــــودن انـــدام بــانــــوان           را مــصــدر تـمــامي اهـداف مي‌كـنـيــم

مربوط مي‌شود به گراني، لباس تنگ؟!         لابد در ايـن زمينه كم اسراف مي‌كنــيم

اين رخت‌هاي كوته و تنگ از بـر عموم           در مي‌كنيم و داخــل اشكاف^۲ مي‌كنيـم

پوشـيـدن لبـاس ملوّن قـدغــن است            تبعيد –صاحبش- به بم و خواف مي‌كنيم

ابـرو قشنگ، يا پســر مـــــو بلـــــند را           تغـييـر چهــره داده و فيـس‌آف^۳ مي‌كنـيم

روداري و مـغـالطــه گــر كـرد در جــواب           حداقـل دو هـفـتـه‌اش عـلّاف مي‌كــنـيـم

هر‌كس كه جلب گشت و به ارشاد منتهي     در حق‌ّ وي، گمان مبر، اجحاف مي‌كنيم

اول كـلانتـــري و سپـس تــوي دادگـــاه           گاهي جريمه، گه دهنش صاف مي‌كنيم!

قدري به راه راست هدايت نموده، بعد           او را بـــري ز كــج‌روي و گــاف مي‌كنـيـم

ما اين جريمه‌ها كه ز مردم گرفته‌ايم              خـــرج يـتيــم‌خـانه و اوقـاف مـي‌كـنــيـم

قانوني است حركت و مــا تابع نظام             هر كار مي‌كنيم از سر^۴ انصاف مي‌كنيم

۱- عفاف مشدد، نشان‌دهنده‌ی غلظت عفاف موردنظر می‌باشد. عفاف در صيغه‌ي(!) مبالغه!!

۲- اشكاف: دولاب، گنجه ، كمد، قفسه (كلمه‌اي روسي كه وارد فارسي شده است)

۳-  Face Off  

۴- این سر اضافه را هم گذاشته‌ایم که اگر احیانا خواستند بابت این شعر سرمان را زیر آب کنند، بی‌سر نمانیم! اهل فن بیت را بی سر بخوانند به صلاح و صواب نزدیک‌تر است!! حکما که این سر به تن این شعر اضافی کرده است و الا غلط می‌کرد در انتها با نظام شوخی کند! شما به دل نگیرید. دیگر اینکه این سر وقتی در انتهای شعر می‌آید، یعنی سرش به ته‌اش پنالتی می‌زند و پاره‌ای وقت‌ها پنالتی هم به اوت می‌رود!!

جمله زحمت‌كش و دانشمنديم

اهل كاريم اگر بي‌كاريم

ما به اين دولت دانا و شجاع

احترامات خفن بگذاريم!

پيش از اين در همه‌جا خشكي بود

حاليا گل همه‌جا مي‌كاريم

همگي نهضت سدسازي را

مي‌ستاييم و گرامي داريم

كوروش! آسوده بر آن تخت بخواب

چون‌كه ما در وطنت بيداريم

تا بشوييم تو را بر سر تخت

بايد آب از سر سد برداريم!

---

این گونه پیش اگر برود نارضایتی

توبیخ می‌کند همه را سرپرست من!

با حريق يادها هم‌سفرم

وقتي دورم، به تو نزديك‌ترم

...

درست 4 ماه از عمر اين وبلاگ در‌پيت(!) مي‌گذرد. در اين مدت دوستان (و لابد دشمنان!) بسياري در فضاي مجازي پيدا كرده‌ام كه به‌ همه‌شان افتخار مي‌كنم. همين‌جا دست و روي يكايك‌شان را (تا آنجا كه مشكل شرعي پيش نيايد!) مي‌بوسم. ناگفته پيداست كه دشمني هم، اگر باشد، در رديف دشمن دانا است... كه لابد بهتر از دوست نادان است!

بگذريم، "بهاريه"نويسي بلد نيستم! حالش را هم ندارم كه بروم ياد بگيرم! فقط همين‌قدر مي‌دانم كه:

محرم و صفر، اي دوستان! چو طي گرديد

بهار فرصت سبزي است تا سفر بكنيد!!!

...

از آنجا كه به قول يكي از متاخرین: "هميشه در سفر از خويشم و نمي‌خواهم ...جز التماس دعا چيزي از شما، مردم!" ما نيز هنوز از سفر نيامده و عرق‌ تن‌مان خشك نشده، آهنگ سفر ديگري در سر داريم! فلذا التماس دعا.

پيش آگهي بازرگاني: اگر خدا بخواهد پس از عيد، بخشي از خاطرات سفرِ پيش از عيد را، برايتان طنزيم(!) مي‌كنم. منتظر باشيد. وعده‌ي ما، بعد از تعطيلات!

...

ضمن آرزوي سالي سرشار از شادي و سلامتي براي شما عزيزان، بد نديدم كه يادآوري كنم كه به‌مناسبت پايان سال سگ، يك‌بار ديگر مطلب"سگ برفت و سگ برفت" اينجانب را مرور كنيد! كار از محكم كاري عيب نمي‌كند!

...

و اينك اين شما و اين هم آخرين تحفه‌ي رند عالم سوز در سال 85:

خانه‌تكاني

پرورش دادند گل را تا جهان خوش‌بو كند

تا طبيعت را براي آدمي الگو كند

خوي آدم مثل گل بايد، نه عمرش مثل گل

لازم است انسان خودش را دلبر و خوش‌بو كند!

اي كه هستي دشمن هرجور عطر و ادوكلن

بايد آيا همرهت با بوي گندت خو كند؟!

گرچه ديدم اسب و يابو را به آخور پيش هم،