تبليغاتX
مرد رند!

مرد رند!

تحفه‌ي نطنز

روز پدر بر تمام مردان و نامردان (زنان!) مبارک باد.

 

اي بي‌پسر! بكوش كه صاحب پسر شوي

تا همدم زني نشوي، كي پدر شوي؟!

يك‌ خرده ترس دارد اگــر حوض ازدواج

بايد  درون  آن  بپري  تا  كه تر  شوي!

درجلسه‌ي معارفه بايست دل بــري-

از آن‌طرف، كه صاحب قلبي دگر شوي

شانست اگر بگويد، از آن لحظه قادري

در  منزل  پدر زن  خود  مستقر  شوي

در محضر طلاق ( ببخشيد! )  ازدواج!

با چشم بـــاز وارد مــرز خــطـــر شوي

گر دست‌شويي از مس بي‌همسري، يقين

با  ازدواج  صاحب  سرويـس زر  شوي

البت(!) خريد حلقه و سرويس با شماست

بهر عيال بايــــد سرويـس‌خـر(!) شوي

گر زور عشق وي، بود از مادر تو بيش          

                                            هي سعي كن كه از پدرت خوب‌تر شوي

روز پــدر كه مي ‌رسد از راه ، غالــبا             

با  اخذ  يك  هديه بسي مفتخر شوي

شورت و جوراب داخل آن هديه است ليك         

                                             به‌به بگو ، شما كه بنا نيست شر شوي

شكر خدا بكن، كه گرفـتي هـديـه‌اي

دور از شماست غربتي و پرده‌در شوي

شمشي بخر براي زنت، روز زن كه شد        

ورنه تو را كچل كند و خون‌جگـر شـوي!

پــــول زيـــــاد گـــر بتـوانـي در آوري              

در هــر زمينه قادري صاحب‌نظر شـوي

از بعد حجله كار شما مي‌شود شروع          

بايد ز  خانواده  و  فاميل ســــر شـوي

قانع مباش گر كه خدا داد "گل‌به‌سر"!           

از او بخواه صاحب يك "گل‌پسر" شوي*

گر مايلي چو بُز بشود فرز، لازم است          

هي با عيال راهي كـوه و كـمــر شوي

بايست  دائـما  بخــــري  و  بيـــاوري

يعني  براي  خاطرشان  باربـــر شــوي

آن  خندق بلا  نشود  پر  به سادگي

        جز اينكه خود گرسنه و بي‌خواب و خور شوي

امـا اگـــر به تربيتش   ارج  كـم نـهـي           

                                            چون گنده گشت،صاحب يك نره‌خر شوي

فــرزنــد دودمــان پـدر مي‌دهد به بـاد

اين‌سان به‌راحتي تو به افلاك بر شوي

اهل و عيال مـغـز تو را مي‌خورند ، تا

                                             قاطي كني و نيمه‌ خل و كور و كر شـوي

تا آن زمان كه "اشهد" خود را ادا كني 

                                            اي بي‌پسر! بكوش كه صاحب پسر شوي

...

اينگونه نيز مي‌شود اين شعر را سرود:         

                                              اي بي‌پدر! بكوش كه صاحب پدر شوي!

 

 

* در بعضي نسخ اينطور آمده است: هرشب تلاش كن پدر "گل‌پسر" شوي!

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و پنجم تیر 1387ساعت 15:48  توسط رند عالم‌سوز  | 

روز زن بر زنان ناظنین(!) مبارک باد!

زن نبايد به فكر مش باشد            مش همين پنج ماه و شش باشد

هي نگردد پي تل و گل‌سر              بهر  مويش به فكر كش  باشد

خواستگاران  خوب رد  نكند            كم پي فال و شيش و بش باشد

مرد خوبي به تور خود  بزند              حرفه‌اي ،  تيز ، با برش  باشد

همسر مرد سالمي بشود               نه عجوزي  كه مرتعش  باشد

مردي آنسان كه در كشاكش دهر       سنگ باشد نه اينكه كش باشد!

ورنه  در  كار وي  گره  افتد             مشكلش حركت و جهش باشد

با  جوانان  پير  ،  كم  بپرد               گر چه  آماده‌ي   پرش  باشد!

عشق وقتي كه اتفاق افتاد              متمايل   به   واكنش   باشد!

چشم دلدار خويش را هرشب           سير سازد به هر روش باشد

قلب او را چنان كند تسخير               تا شب و  روز در  تپش باشد

ندهد گير هي به شوهر خويش            هي نخواهد پي  تنش باشد

نكند با  كسي  مقايسه‌اش              كم   بدنبال   سرزنش  باشد

دست در جيب شوهرش نكند         بلكه در جيب وي شپش باشد

احتمالا   بگيرد   او  را  برق             شوهرش گر كه سيم‌كش  باشد

زن  ز  مردش  مراقبت نكند               مرد   امـــــــا  مراقبش  باشد

فيض اگر خواست رندي از دهنش         فكر    گازيدن   لبش    باشد!

 

آگهی بازرگانی:
بانوان عزیز برای کسب اطلاعات تکمیلی در این مورد و موارد مشابه، به نزدیک‌ترین آرایشگاه یا وبلاگ ني‌ني خانم مراجعه كنند!

+ نوشته شده در  دوشنبه سوم تیر 1387ساعت 14:45  توسط رند عالم‌سوز  | 

در حاشيه‌ي اعلام نتايج برخي امتحانات و كنجكاوي ملت هميشه در صحنه، مي‌فرمايد:

 

يكي پرسيد: شيري يا كه روباه؟

به او گفتم: ببين! اي فرد گمراه!

يكي درّنده، آن يك نيز موذي‌ست

و ليكن  من  خرم !  الحمدلله!!!

 

+ در حاشيه‌ي درحاشيه‌ي فوق!!

با اين پست، پست‌هاي اين وبلاگ سه رقمي شد!! بابت اين هنرنمايي، از خودمان خيلي خیلی متشكريم(!) و يك كارت صدآفرين به آدرسمان ارسال مي‌كنيم!

 ...

 

بعد التحرير:

داستان‌نويس توانا و ارجمند، خانم شمیم استخری (صاحب وبلاگ گندمزاران خاموش)، در بخش نظرات اين پست، نقدي بر دوبيتي "شيري يا روباه" نوشته‌اند. ضمن سپاسگزاري مجدد از دقت و نكته‌سنجي ايشان، لطفا نقد مذكور + رفع و رجوع(!) رند عالم‌سوز را در ادامه‌ بخوانيد:

 

 

نقد خانم شمیم استخری :

برخی مفاهیم بی آنکه به آنها و دگرگونی معنای‌شان فکر شود، چنان محتوای قالبی و چسبنده‌ای یافته‌اند که هم دامان نویسندگان ما را می گیرند و هم شاعران را. چگونه می‌توان آن همه نارسایی‌های بیولوژیک انسانی را به حیوانی نسبت داد که هم قانون‌مدار است، هم اهل کار و هم مطیع و سر به‌راه. شاید وقت آن باشد که در برخی از نگاه‌هایمان نسبت به پدیده‌های معنایی پیرامون خویش، نگاهی مجدد بیندازیم. در بسیاری از فرهنگ‌های غربی، خر، جایگاه پر حرمتی دارد. این اسب است که جایش را در آن جا با الاغ عوض می‌کند، البته نه تا حد قالب‌گیری‌های فرهنگی ما. از چیزهایی که من می‌دانم «اسب خوانی» به جای «خرخوانی» آمده است و بس!

 

... 

 

خانم استخري عزيز!

از دقت نظرتان بسيار ممنونم.

در اين آشفته‌بازار مجازي كه غالب خوانندگان، متن‌ها را سرسري(ع!) مي‌خوانند، بي‌تعارف وجود دوستان دقيق، باحوصله و مطّلعي چون شما، مايه‌ي دلگرمي و خوشحالي است. اغلب اوقات از اينكه خوانندگان عزيز فقط در سطح مطالب باقي مي‌مانند و فرصت و مجالي براي تفكّر بيشتر ندارند (يا نمي‌خواهند داشته باشند)، دلخورم.

درجايي نوشته بودم:

"وبم را سرسري خواندي اگر، افتي به آساني ... به دام اشتباهاتي از آنها كه خودت داني!"

به نظرم فرصت محدود دوبيتي يا رباعي، از آنرو كه مجالي براي روده‌درازي‌هاي معمول در آن وجود ندارد، جاي آزمون و خطا نيست. هر كلمه مي‌بايست بار بخشي از هدف گوينده را به دوش كشيده و به مخاطب منتقل كند. تعبير زيباي كتاب مقدّس در باب "كلمه" را بياد بياوريم:

"و در آغاز کلمه بود و کلمه خدا شد"

 

به‌طور كلي و عمومي نقدتان را (در باب شستن چشم‌ها، جور ديگر نگاه كردن و اصولا بازتعريف مفاهيم و متغيرها و مواردي از اين دست)، مي‌پذيرم و با شما همداستانم! اما در اين مورد خاص، به نظرم صدق نمي‌كند. بازخواني دوبيتي ارتكابي(!) اين‌جانب، شايد گره‌گشاي اين اختلافِ برداشت باشد. شُكري كه در پايان شعر آمده، دقيقا بيانگر اين است كه "خر" با تمامي المان‌هايي كه خواننده (عام و خاص) از آن در نظر دارد، مورد اشاره است. فارغ از ارزش‌گذاري و پيش‌داوري راجع به ذهنيات خواننده نسبت به مثبت/منفي بودن اين عناصر.

آگاهانه، فرصتي –هرچند كوتاه- براي تعمق مخاطب در اين فضا تدارك ديدم كه احتمالا در پي آن، لبخندي حاكي از رضايت‌مندي (ناشي از نتيجه‌گيري دلخواه)، بر لبش بنشيند. تعابير متفاوتي در كلمه‌ي "خر" مورد نظر من و شما، مي‌گنجد كه مخاطب با اندك تعمقي به آنها دست مي‌يابد (كه شما به برخي از آنها اشاره كرده‌ايد) و اين خود لذت‌مندي مكاشفه‌ي وي را دو چندان مي‌كند. حتي برخي از اين تعابير در ادبيات شفاهي ما نيز حضور پر رنگي دارند و چه بسا جوك يا لطيفه‌هايي در اين باب نيز در ياد و خاطره‌ي خوانندگان رسوب كرده باشد.

 

انتقال انديشه در فرصتي محدود، كاري‌ست بس مشكل! اگرچه قلّه‌هاي ادبيات فارسي به كرّات از پس اين مهم برآمده‌اند، كه اگر برنمي‌آمدند، فلّه بودند (مثل حقير) نه قلّه!!

به هر تقدير، ميزان توفيق نگارنده در انتقال معاني مورد نظر و به چالش كشيدن موضوعات مستتر در اين شعر، موضوعي است مجزا، كه قاعدتا از خلال نظر خوانندگان اهل بخيه(!) كدهاي شناسايي وضعيت حاصل خواهد شد. 

+ نوشته شده در  سه شنبه هفتم خرداد 1387ساعت 16:17  توسط رند عالم‌سوز  | 

 

"بني آدم اعـضـــاي يكديگــرند"        كه برخي از آنها به باقي سرند!

كمي از پزشكان از آن دسته‌اند        كه به كسب قدرت كمر بسته‌اند

"چو عضوي به درد آورد روزگار"         در آرنــــد از روزگـــارش دمـــــار!

پس از حال و احوال با  دردمند         رقم‌ هاي  بالا  طلب  مي ‌كنند!

مريضي اگر سرفه بنمود سخت      به تجويز ايشان ضروريست تخت-

- بخوابد شبي توي  دارالشفا         دو  ميليون بسُلفد  بـــراي دوا !

به سركيسه كردن شدند اوستاد        بدا!  آنكه كارش به ايشان فـتاد

اگر مشكلي بود، حل مي‌كنند         به هر نحو باشد، عمل مي‌كنند

و گر مشكلي حل شود با دوا          "عمل" مي‌كنندش در آن راستا!

به قدري بيايد به اعضا  فشار           " كه عضو دگـــر را نماند  قرار" !

شود مستمند او به انواع وام         به پايان رسيد اين سخن، والسلام!

...

لــذا ، اي مدير عامل بانكِ ما!           سر كيسه‌ي  وام  را  شُل  نما!

اگر شل نكردي سرش را كمي         "نشايد  كه  نامت نهند آدمي"!

 

 پ.ن:

به مدد حضرت استاد احمد، شاهد از غيب رسيد!

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387ساعت 16:11  توسط رند عالم‌سوز  | 

 

بازبيني ديده‌ها و ناديده‌هاي فریدون هاشمی، زمينه‌ساز خلق اين قطعه است! فعلا تا اطلاع ثانوي (يعني تا وقتي كه پشيمانم نكنند!) از ايشان تشكر مي‌كنم!!

 

چه كسي گفته است: اينجانب          وضـع را روبـراه مي‌بـيـنـم؟!

هركسي "ساده" فرض كرد مرا          مــن وِرا "راه‌راه‌" مي‌بـينم!

پير در خشت خام مي‌بـيند،           آنچه من بي‌‌نگاه مي‌بينـم!

در سفرهـاي خارج از كشور            هاله‌اي دور مـاه مي‌بـيـنـم

شـده آبستن حوادث شهــر            خلق را پابه‌ماه مـي‌بـيـنــم

در سفرهــــاي خارج از مركز           خـيـل روحي‌فداه مي‌بـيـنم

وعده‌هاي گذشته از حـد را             بــاعـث اشـتـباه مي‌بـيـنم

طرح‌هــاي پـيـاپي كـشـكي             در پي افـتـتـاح مـي‌بـيـنـم

چون غلط گشت قافيه، زين‌رو            "افتتاح" "افتضاح" مي‌بينم!

دولت و مجلس و صداسيما           جمله عضـو سپاه مي‌بينم!

شكر ايزد كه مؤمنان را نيـز             غرقه اندر رفــاه مي‌بـيـنم!

زارعي را كنار شش حوري             بي لباس و كلاه مي‌بينم!

كاسبي را عجيب در حـــال             خوردن قرص باه مي‌بينم!!

داس در دست دوست چون افتاد        دشمـنان را گياه مي‌بينم!

هركسي خورده است يا برده               داخل دادگاه مـي‌بـيـنـم!!

مفسدين را به حال غم‌‌خوردن             نادم و عذرخواه مي‌بيـنم!

آب‌ها چــون از آسياب افـتـد              متهم بي‌گناه مي‌بـيـنـم!

بينوا مردمي كه در صحنه‌اند            سرشان بي‌كلاه مي‌بينـم

كي رسد ناله‌ها به آن بالا؟ !             نامه‌ها را به چاه مي‌بينم

هرچه بدبختي است و بدعهدي          ناشي از عهد شاه مي‌بيـنـم

همه‌جا را – زبس‌كه تر مال است-         "دورة المياة" مـي‌بـيـنـم!!

مستراح است استراحتگاه  !           خواب در خوابگاه مي‌بينـم

خاصه وقتي كه خواب‌ بد باشد           نصفه‌شب تا پگاه مي‌بينم!

پشت آمــارهــاي بي‌پـايـه              دمب(!) روبه گواه مي‌بـينم!

چون نمي‌بينم آنچه مي‌شنوم              حرف‌هـا را تـبـاه مي‌بـيـنم

من به گوشم ندارم اطمينان            زين سبب گاه‌گاه مي‌بينم

بر تن اهــل منطق و آمــار                 جامه‌هاي سياه مي‌بينم

"علم آمار" را كفن كـردنـد               من چه مي‌بينم؟ آه! مي‌بينم:

سازمان مديريت، تعطيل!                علتش را گناه(؟!) مي‌بينم

"رهبر"ش شد رئيس دانشگاه           بي‌جهت پس سياه مي‌بينم!

...

...

گفته اكنون يكي ز خوشگل‌ها:            مي‌شود حل تمام مشكل‌ها!!           

 

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم فروردین 1387ساعت 16:56  توسط رند عالم‌سوز  | 

 

مانند زنی سبزه‌ بهار عمرم ... زنبيل به دست از كنارم رد شد

 

به جلیل صفربیگی مهربان!

 

وقتي زن سبزه از كنارم رد شــد

اطراف دلم دچار جــزر و مــد شد

از بس‌كه خوشم آمد از انـدامـش
گفتم متلك به او و خیلی بد شد!

 

 

این سین شما چقدر معنی دار است!
با کسره اگر جفت شود، پربار است!!
وقتی عســل و شیــر ببیند شـــاعــر

-همچون خود من- به خوردنش ناچار است!

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم فروردین 1387ساعت 14:39  توسط رند عالم‌سوز  | 

 

از آنجا كه به‌دليل مشغله‌هاي كاري، غيركاري و بعضا سركاري(!) بي‌شمار، فرصت نكردم در ابتداي سال پيام نوروزي درخوري براي شما خوانندگان خونگرم وبلاگستان داشته باشم، عجالتا برخي از افاضات غني‌شده‌ي كمي تا قسمتي بيات‌م را تقديم مي‌كنم!

 

براي هركسي كه شيك‌پوش است!        در اين گرماي مفرط، چاره دوش است!         

به‌غير از آب‌دوغ و نان و انگور                     غذاي سالم اكنون كالجوش1 است!

دماوند و پلور و چشمه اعلا                        ز گرما بدتر از اهواز و شوش است

به دربند و به دارآباد بنگر                             كه باد گرم، سرگرم خروش است

ز بس مردم به سمت كوه رفتند           كنون تجريش چون ميدان شوش است!

*       *          *          *          *

يكي از دشمنان (يا دوستانم!)           كه برحسب تصادف(!) شيك‌پوش است!

برهنه رفته زير دوش و ... اي‌واي!            از آن غافل كه آب دوش، جوش است!

به من گير سه‌پيچه داده حالا            به اين علت كه گفتم: چاره، دوش است!

كه: اين نشر اكاذيب است و جرم است         مجازات چنين شعري، رُتوش است!

به جان مادرم من راست‌گويم!                    و گوشم پر ز پيغام سروش است!

رتوش و سانسور و اين حرف‌ها چيست؟!               مگر لاطائلات داريوش است؟!

شقايق را چه ربطي با شقيقه؟!            مگر اين جزوه‌ي دكتر سروش است؟!

*        *          *          *          *

از اينجا شعر موضوعش عوض شد       چرا؟ چون شاعرش داراي هوش است!

بله! آب خنك2 خوب است، اما                    از آن بهتر عزيزان شادنوش است!

اگر مشكل ز قطع برق داريم                 همه‌ش تقصير اين الدنگ، بوش است!

چراغ برق نيروگاه بوشهر                      ز دست شيطنت‌هايش خموش است

به ان‌پي‌تي برامان آش پخته!               كه بيش از يك وجب روغن به روش است!

اگر خاكستري‌پوش‌اند حكام3                     طرف عالي‌جناب سرخ‌پوش است!

ضريب هوشي‌اش از بس‌كه بالاست4                نمي‌فهمد مربع چارگوش است!

دراينجا يك پرانتز باز: (لطفا                     اگر اينجا كسي از اهل شوش است

ببيند خواب دانيال نبي را                  كه اين كابوي5، آن قوچ چموش است!) 6

دريغا! امتيازاتي كه داديم                 به كي؟ - پوتين- كه مردي چكمه‌پوش است!

كه نيروگاه را فوري بسازد                            ولي او نيز تحت‌الامر بوش است

گمانم بوش سودش بيشتر بود                   پوتين هم آدمي آدم‌فروش است!

رفيق قافله، هم‌دست دزد است!              براي بوش، پوتين ساقدوش است!!

به هرچه بوش مي‌گويد، مطيع است            غلام روسي حلقه‌به‌گوش است!

چه مي‌گفتم؟! عجب خر تو خري شد!!   آهان! گفتم كه خيلي تيزهوش است!

تبحر در شنا و گلف دارد                           شنا در پرشين‌گلف، آرزوش است!

ولي غافل كه بهر اجنبي‌ها                 خليج ‌فارس، آب‌ش جوشِ‌جوش است!

خيالش مي‌رسد دنياست جنگل               و ايشان نيز سلطان وحوش است!

اگرچه بوش هرجا شير باشد                        اگر بوشهر آيد، مثل موش است

نه موشك فايده دارد نه ليزر!                     دواي رفع ايشان مرگ‌ِموش است!

 

كلمه‌ها و تركيب‌هاي تازه!!

۱- در بعضي نسخ كله‌جوش هم آمده است!!

2- آب خنك خوردن در كوه مي‌چسبد! علي‌الخصوص كوه‌هاي اوين دركه!!

3- منظور حكام شوراي امنيت است، كه خيالات برشان داشته بود ايران از ارجاع پرونده‌اش به ايشان مي‌ترسد!! زهي خيال باطل! لکن و هُم غافلون!! ممكن است شاعر جماعت ترسو باشند (به گواهي شعر مندرج در همين وبلاگ و تاييد و تکمیل برخی از شعرا)، اما حاشا و کلا که سياست‌مداران فهيم و شجاع ما، بيدي باشند كه با اين بادها بلرزند! (يا بالعكس!)

4- آزمايشات پزشكي رسمي در امريكا نشان مي‌دهد كه جرج دبليو بوش، پايين‌ترين ضريب هوشي (IQ) را در بين تمامي رؤساي جمهور امريكا داراست!

5- كابوي (Cow Boy): گاوباز!

6- اشاره به كتاب مقدس- سِفر دانيال: دانيال نبي (كه در شهر شوش مدفون است)، رؤيايي ديد كه در آن قوچي فراخ شاخ(!) در ميانه‌ي نهر ايستاده بود و با شاخش به همه حال مي‌داد! ناگاه بزي سررسيد و شاخ قوچ را شكست و پوزه‌اش را به خاك ماليد! آگاهان معتقدند كه تعبير رؤياي مذكور، خوردن زيرآب سلسله‌ي هخامنشیان توسط اسكندر مقدوني بود.

 

بعدالتحریر:

از دوستان عزيزی که تذکر تاریخی دادند و این خطای نابخشودنی را یادآوری کردند، بسيار ممنونم. اصلاحات را باید از تاریخ شروع کرد و بعد به جغرافیا و اجتماعی رسید!! همچنين از سایر عزیزانی که از راه‌های دور و نزدیک قدم‌رنجه فرمودند و در این دو سه روز  با سرزدن به این وبلاگ، با یک تحریف(!) تاریخی ناخواسته مواجه شده، خون‌دل‌ها خوردند و دم برنياوردند نیز عذرخواهی می‌کنم.

 

+ نوشته شده در  یکشنبه یازدهم فروردین 1387ساعت 11:26  توسط رند عالم‌سوز  | 

بر شيشه‌ي خودرويي ته يك بن‌بست

ديدم كــه نوشته‌اند ايــن را بـا دست:

امضاي كلاغ را نــگــيــري جـــدي

ترتيب نما و رنگ ماشين داده‌ست!

 

با عرض معذرت:

-          براي اطلاعات تكميلي ر.ك: امضای کلاغ !

-          براي اطلاعات تصويري  ر.ك: اهدای کلاغ !

+ نوشته شده در  شنبه دهم فروردین 1387ساعت 11:30  توسط رند عالم‌سوز  | 


من از آن دل كه سوزد(!) در مسير باد مي‌ترسم

و زآن دلبر كه گويد هرچه باداباد! مي‌ترسـم

اگـــرچه مطلع شعر است، بايد داد توضيحش

وگرنه فكر خواهي كرد من از بـاد مي‌ترسم!

براي هفت پشت من همــان يك‌بار كافي بود

مـن از تـكـرار تصنيف "مبارك باد!" مي‌ترسم

چه بوده ماحصل دل را از آن ماه‌عسل رفتن؟

كه با خيك ورم كرده، من از ميلاد مي‌ترسم

دوباره لازم است انگــار توضيـحات تــا سركار

بفهمي من چرا از تونل ميلاد(!) مي‌ترسم؟!

نه! مثل اينكه اين طبع چموش بنده امشب، تن

  به شعري شسته و رفته نخواهد داد، مي‌ترسم-

كــه توضيحات مـن فــردا بـرايـم دردسر گــردد

بيايند و بگيرندم، بــــد از ارشــاد مي‌ترسـم

درست است اين كه سي سالي‌ست آزاد است آزادي

من از ميدان آزادي، نه! از شهياد مي‌ترســم

دلـم خواهـد بـبـيـنـم مـردم خون‌گـرم دنـيـا را

ولـيـكـن از ويتنام و عراق و چـاد مـي‌تـرسـم

اگرچه واجب است امروزه خيلي كربلا رفتن

ولي از فتنه‌هاي خفته در بغداد مـي‌تـرســم

دبي يا تركيه؟! هر جا كه پاش افتاد، بايد رفت

و در آنجا هم از امراض بعضا حاد مي‌ترسم...

به پاتايا (PATTAYA) نظر دارد دلم وقت سفر، اما

از آن چيزي كه آنجا آن سري رخ‌داد۱، مي‌ترسم!

دلم مي‌خواهد از بانكوك به فوكت بپّــرم، ليكن

از آن طيّاره‌اي كــه در فوكت افتاد مي‌ترسـم

نمي‌ترسم در آن حدّي كه شلوارم عوض گردد

در آن حدّي كه دوزاري‌تان افتاد، مي‌ترســـم

مـن از هــرچيز بيزارم كـه لايعقل كـنـد دل را

دوايم شادخواري نيست، از غم‌باد مي‌ترسم

من از بوي عرق بالكل بدم مي‌آيد و طعمش

از اين هم بيشتر، حتي ز ليموناد مي‌ترسـم!

هم از اشعار سست و بندتنباني، كه مي‌داني!

هـم از اشعـار خيلي محكـم آزاد۲ مي‌تـرسم

من از آن كس كه شد با پارتي دستش به جايي بند

       از آن ناشي كه يك‌روزه ‌شود استاد مي‌ترسم

به‌اين علت كه خوش‌رقصي نكوهيده است در ايران

مــن از خرداديان و دوّم خرداد مــي‌تــرســـم

بسا شاعر كه قبل از من غزل گفتند و دُر سفتند

ولي چون مرد رندم، كمتر از ايـراد مي‌ترسم

نمي‌خواهم كمك، زيرا كمك نقدي است يا جنسي(!)

و مـن از هر دو تايش موقع امداد مي‌ترســم

...

هزاران بيت جا داره سخن گفتن دراين‌باره

بفرماييد، بسم‌اله، كسي حــــال غزل داره؟!

 


۱- شما هر "نامي" مايليد، رويش بگذاريد! منظور ما حادثه‌ي "سونامي" است!

۲- بعضي‌ از منتقدين و مفسرين، عقيده دارند كه منظور "رند عالم‌سوز"، از اين قافيه، "احمد آزاد" (صاحب تصنيف ماندگار "خوشگل مو شرابي") بوده است و لاغير! برخي نيز در اين فقره به "شعر آزاد" يا سپيد، ارادت دارند. گروهي نيز معتقدند كه مي‌شود به جاي "آزاد"، از "فرهاد" يا "فرزاد" يا هر قافيه‌ي خوش قيافه‌ي ديگري كه دست و پايي در شعر، ترانه و موسيقي و غيره دارد، استفاده كرد! شما چي فكر مي‌كنيد؟!!

 ---

افاضات طنازان همدل:

 

حاج محسن (مکه‌ی عشق):

درخت بید از باد و من از بیداد می‌ترسم                 من از آن کارها که او به دستم داد می‌ترسم

به ظاهر ساکتم اما دلم دریای طوفانی است                از این رو از شنا در ساحل آزاد می‌ترسم

دلم مجنون شده خیلی در این اوضاع بی لیلی         خوشم از شربت شیرین و از فرهاد می‌ترسم

 

آشیخ مصطفی:

تو ابری، آسمانی، از نوک میلاد می‌ترسی                 من اما کوهم از اندیشه فرهاد می‌ترسم

دمت گرم و سرت خوش باد،اما آه! این مردم         سلامت را نمی خواهند پاسخ داد، می‌ترسم

1 و 1 می‌شود 2، کاش 1 می شد، نخواهد شد!      من از این فاصله، از دوری اعداد می‌ترسم

اگر حس بود این ابیات تا تهرانتان می‌رفت            ولی حس نیست، من از ناکجا آباد می‌ترسم!

 

بوالفضول الشعرا:

شکستـــــــه بادبانم از هجـــــــوم باد می‌ترسم       به کشتي- بي خيال دال!- چون سنباد(!) می‌ترسم

نمي ترسي نترس اينجا دموکراسي بود حاکم       نگو هي : از چه مي ترسي؟ دلم مي خواد می‌ترسم!

مرا ديدي زدي فريـــــاد : او ماي لاو! مي آيي!؟           تو را ديدم زدم فريــــــــاد: او ماي گاد! می‌ترسم!!

دوباره در دلم جا کرده ترس از ارتفــــــاع اينک                  که از معشوق بالاي يک و هشتاد می‌ترسم!!

در اکشن هاي ديروزي چنان غرقـــم که امروزه                  ز "جمشيد آريا" حتّي "سعيد راد" می‌ترسم!

مرا ديسک کمر باشد، از آن در مجلس شادي            ز شش هشت و عموما ريتم‌هاي شاد می‌ترسم!!

 

آشیخ محمد جاوبد:

بلی حال غزل دارم ولی از داد می‌ترسم            از اینکه گردد آن مستوجب ارشاد می‌ترسم

زطنازی که بوی قورمه سبزی می دهد شعرش       واز رندی که گوید هرچه باداباد می‌ترسم

زبس که آخر هر برج وحشتناک می‌باشد                از آن تیزی برج گنده‌ي میلاد!! می‌ترسم

زدانشگاه غیر ول نمی‌ترسم ولی افسوس               که از نوع ول آن یا همان آزاد می‌ترسم

 

نگین شیراز:

من از "فرور" و "دین" چسبیده با هم! سخت می‌ترسم    و از اردیبهشت ، ایضا" من از خرداد مي‌ترسم

من از تیر و ز شهریور خوشم می آید ای یاران                ولی از آن یکی !! یعنی که از مرداد مي‌ترسم

منم عاشق به مهر و آذر بارانی و مرطوب               ولی از ( نون به جای داااااال ) از آباد (!) مي‌ترسم

نمی‌ترسم من از دی یا ز بهمن ، ای عزیزان ، لیک          ز اسفندی که جیبم را به یغما داد ، مي‌ترسم

 

مولانا و مولاکم بدپیله!!!

كه گفته من از آنچه