مرد رند!

مصلحت اين بود كه در ارتباط با جشنواره شعر فجر حرفي نزنم، اما شعار سردر ورودي اين وبلاگ، مرا از ‌چنين مصلحت‌انديشي‌هايي منع مي‌كند:

1- ارادت رندانه‌ي ما به مولانا قزوه، بر همگان روشن است. (ر.ك. آرشيو موضوعي: شاعران! حركت به سوي قونيه).

2- ديكته نانوشته غلط زيادي ندارد! انجام اين‌چنين امر خطيري، قطعا و يقينا نياز به برنامه‌ريزي دقيق و منسجمي دارد. هرگونه شتاب‌زدگي در هر يك از اجزاء اين برنامه، تأثير مستقيم و معكوس بر نتايج خواهد داشت. (مستحضر باشيد كه چشم‌بسته مشغول غيب‌گويي هستيم!)

3- به‌نظر مي‌رسد ايشان به ضرب‌المثل "رُستم است و همين يك دست اسلحه" ‌شديدا معتقدند، لذا ميزان شدت فشاري را كه بر مولانا قزوه در اين مدت آمده است، مي‌توانم حدس بزنم. جدا فكر مي‌كنم كه لازم است موافق و مخالف، از ايشان به‌خاطر زحمات و همتي كه به‌خرج داده‌اند، قدرداني كنند. اجر مادي‌شان ان‌شاءالله با وزير محترم ارشاد.

4- فارغ از نتايج، كاستي‌هاي عديده‌ي اين جشنواره‌ جاي بحث، گفتگو، انتقاد و كارشناسي بسيار دارد. نه ايشان پير است و نه ما بخيل. اميدوارم سال‌هاي بعد بهتر برگزار شود.

5- هيجان‌زدگي ناشي از رسيدن به مناصب و قلل رفيع، پاره‌اي اوقات باعث زياده‌گويي مي‌گردد. اصولا برخي از آدم‌هاي اسم و رسم‌دار (در بعضي نسخ ريش و سبيل‌دار هم آمده است) اعتقادي به اين مصراع ندارند كه:

مصراع قديمي: كم گوي و گزيده گوي چون دُر

مصراع تقديمي: تـــا نـــان شمـــا نگـردد آجـُـر!

سگ يكي از دوستان صاحب‌دل، گم شده بود! به هر دري زد، گفتند يافت مي‌نشود جسته‌ايم ما! هرچه بيشتر توي در و همسايه، اطلاعيه زد و مژدگاني تعيين نمود، نتيجه‌ي كمتري عايدش گرديد! از دست پليس اينترپل نيز كاري برنيامد! لذا از همه‌جا مانده، روي طلب به در خانه‌ي همايوني "رند عالم‌سوز" آورد تا مگر از اين باب، توفيقي ورا حاصل گردد.

آمد و احوالات خويش بر ما عرضه داشت. يك‌بند التماس مي‌كرد كه: اگر اين سگ پيدا نشود، مادرم پدرم را در مي‌آورد! از بس ارتباط عاطفي متقابلي با يكديگر داشتند. از او خواهش و از ما نكوهش! نه كه از لحاظ مالي، دستِ‌‌كمي از آقاي "پِتي‌وِل" ندارند؛ طفلكي هنوز در دنياي كارتوني"مهاجران" و "بِل و سباستين" سير مي‌كند. خوشا به حالش!

توضيح سگ‌شناسانه: سگِ آقاي پتي‌ول سياه بود و بل (سگِ سباستين)، سفيد! درست مثل شب و روز!

آن‌قدر سماجت كرد و گفت و گفت و گفت تا آن روي ما(!) را بالا آورد! اين غزل هم نتيجه‌اش گردید:

توضيح تِرانه‌‌شناسانه: اين مطلب و غزل حاصله، هيچ دخلي به ترانه‌ي: "تو سپيدي من سياهم! خسته‌اي گم كرده راهم" ندارد!!

سگكي(!) گم شده‌ است، سگ بيچاره كجاست؟

خانـه‌ي دوسـت نبــود، نكنـد پيـش شماسـت!

چون سگ پوتيـن بود سن و سال و بَـر و روش!

تيز و بُز(!) بود نه كه شُل و وِل همچون ماست!

گفته بودم كـه: تـو را "كـا.گ.ب" مـي‌دزدد

تا كه عـوعـو بكني در دفاع از هولوكاست!

بس‌كه خر(!) بود اين سگ فكر مي‌كرد كه من

دشمــن او هسـتم، فلـذا بـي كـم و كاسـت-

مي‌گـرفت از اين گـوش، زان يكـي در مي‌كرد

توله‌سگ! مي‌پنداشت حرف من باد هواست!

كــاش او مي‌فـهـمـيد چـه‌قـدر دل‌تنـگــيــم

گرچه او باهوش است، مثل من(!) سربه‌هواست!

اطــلاعيه زديـم تـا كه پـيـداش كنيم

مژدگاني بدهيم، گر بگوييد كجاست

رنگ پشم‌ش مشكي‌ است، رنگ عشق است اين سگ

ما همه عاشق او، عشق او مادر ماست!

پـشـت‌مان مـي‌لــرزد گر كـه پيـدا نشـود

همه در شيون و شين، روز ما شام عزاست

حافظ شيرازي در اس.ام.اسي كه براي ما فرستاده، خطاب به ما –كه از جمله‌ي كارمندان تحتِ پوشش طرح هماهنگ حقوق مي‌باشيم- فرمود كه:

"بشنو اين نكته كه خود را ز غم آزاده كني ... خون خوري گر طلب روزي ننهاده كني!"

در واقع به‌زبان ادبي به امثال ما ‌رساند كه:

"بي‌خودي روي‌تان را زياد نكنيد! از پول و پله‌ي بيشتر خبري نيست، چرا كه علف خرس نمي‌باشد! اين پول‌‌ها سهم متخصصين انكشاف و استخراج نفت است. همان‌ها كه سال‌ها خونِ دل و دود چراغ نفتي را تواما خورده‌اند و دم برنياورده‌اند تا به‌جايي برسند. آنها سزاوار برخورداري بيشتر از اين طلاي سياه سوخته مي‌باشند. همان‌هايي كه بوي سرسام‌آور و نفرت‌انگيز نفت را استنشاق مي‌كنند و به‌جاي خون، نفت در رگشان جاري است! به قول معروف: تا نفت در رگ ماست ... حقوق‌مان هم بالاست! "

و سپس بين نگارنده و حافظ، مسايجه‌اي سهمناك درگرفت. حاصل يكّي به دوي ما را ببينيد:

"با دل خونين لب خندان بياور همچو جام"

جام را ول كن كه باشد محتواي آن حرام!

سعي كن تا خرج و برج خويش را ميزان كني

چند مي‌گويي دهانم صاف شد از قسط وام؟!

خُب(!) نگير اين وام‌ها را تا نگردي اين‌چنين

موقع پس دادن قسطش، عبوس و تلخ‌كام

"گفت آسان گير بر خود كارها كز روي طبع ..."

چشم بسته غيب گفتي توي اين وضع درام؟!

گر به‌كل اجرا نشد طرح هماهنگ حقوق

هي نگو: اينجا هوا صدتاست با يك پشت‌بام!

اين فضولي‌ها نمي‌آيد به تو، خاموش باش

تا ببيني در عوض توزيع مي‌گردد سهام!

سربه‌راهي و قناعت موجب آسودگي است

سخت مي‌گيرد جهان، بر مردم جوياي نام!

"تا نگردي آشنا، زاين پرده رازي نشنوي"

پس بكوش اي آشنا، تا آشنا گردي مدام

گر نداري پارتي يا پول جدا مرخصي

شمر هم شمشير مفتي در نياورد از نيام!

"در بساط نكته‌دانان خودفروشي شرط نيست!"

هی! مواظب باش و در دستت نگهدار احترام!

پيش من قپّي نيا، رُستم ز من ترسد از آنك

پاره كرده موضع ناجور خر را ادّعام!!

"رند عالم‌سوز را با مصلحت بيني چه‌كار؟"

مصلحت فعلا چنين باشد: سلام و والسلام!

كمال دانشيار، رئيس كميسيون انرژي مجلس شوراي اسلامي، گفت: "وزارت نفت به طور صد درصد از قانون نظام پرداخت هماهنگ حقوق، مستثني خواهد بود. اين نظرِ رئيس جمهور، كميسيون انرژي و تمام دلسوزان و آگاهان است كه مجموعه‌ي نفت از قانون خدمات كشوري مستثني شوند. اين تشكيلات براي رسيدن به آنچه مورد نظر مي‌باشد، نيازمند نيروي متخصص است و براي جذب، حفظ و استفاده از توان علمي و عملي اين نيروهاي متخصص، بايد قانوني خاص و ويژه تعريف شود."

از آنجا كه دانش‌ ما اندكي از حدّ كمال بالاتر است، در تكميل فرمايشات ايشان اضافه مي‌كنيم كه:

ساير نهادها و دستگاه‌هاي دولتي، نيمه دولتي و غيردولتي براي رسيدن به آنچه مورد نظر مي‌باشد، نيازي به نيروهاي متخصص ندارند! چون لابد چيز مهمي مورد نظرشان نيست كه بخواهند به آن دست يابند. همين‌قدر كه نيروها متعهد و متأهل باشند، كفايت مي‌كند! مي‌گوييد نه؟! با موبايل جناب آقاي وزير جهاد و كشاورزي، تماس بگيريد و صداي گوينده‌ي شركت مخابرات را بشنويد كه مي‌نازد: "متخصص مورد نظر، دردسترس نمي‌باشد"!

طبق يك قاعده‌ي عمومي، براي اينكه دست جويندگان به چيزهاي مورد نظر برسد، لاجرم بايد براي آن برنامه‌ريزي كنند. وقتي برنامه، ريخته مي‌شود، مثل كاسه ماستي مي‌ماند كه دمر شده و ديگر به درد احدالناسي نمي‌خورد. برنامه وقتي خوب است كه در ظرف خود باقي بماند و زير دست و پا پخش و پلا نشود! (اين مورد شامل بودجه‌ريزي نيز مي‌گردد).

به‌دليل اين كه برنامه بايد به درد امروز آدمي هم بخورد، لازم است كه فرهنگستان زبان و ادب فارسي، اصطلاح امروزي و پركاربرد "برنامه‌روزي" را جايگزين كلمه‌ي مهجور و بلا استفاده‌ي "برنامه‌ريزي" نمايد. اين مهم نياز به يك برنامه‌ريزي بلند مدت دارد.

كمال دانشيار در ادامه گفت: "نفت موضوعي خاص است كه همه چيز را در ايران از جمله بهداشت، درمان، امنيت و تحصيل را تحت الشعاع قرار مي‌دهد و سه دولت گذشته: ميرحسين موسوي، هاشمي رفسنجاني و خاتمي هم در عمل متوجه اين موضوع شده بودند."

بالشخصه معتقدم: قانون بايد همه را با يك چشم ببيند، حالا اگر كه بعضي‌ها با چشم مسلح و از طريق ذره‌بين هم ديده شدند، اشكال چندانی ندارد. درست نيست كه اين‌همه مته به خشخاش گذاشته شود! به‌زعم بنده نيز مبحث پرداخت مستقيم درآمدها به افراد مرتبط، موضوع به‌حق و درستي است! تجربه‌ي دولت‌هاي گذشته، حداقل در زمان شهرداري كرباسچي به طور اخص، مؤيد اين ادعاست! عدالت محوري كه مي‌گويند يعني همين. درحالي‌كه متخصصان زحمت‌كش وزارت نفت، هشت‌شان گروي هشتادشان است، چرا بايد دست‌رنج آنها را ديگران بخورند؟! اين عدالت است؟ آيا اين‌گونه شعار تحويل مردم دادن انصاف است:

شعار بند تنباني: "ديگران كاشتند و ما خورديم"       ما چه كاره‌ايم ديگران بخورند؟!

اينجاست كه برخي از دلسوزان آگاه (يا آگاهان دلسوز) و متخصصان توزيع نفت، كه تصادفا رگ و ريشه و اصل و نسب‌شان به مناطق نفت‌خيز مي‌رسد، دل‌شان به درد مي‌آيد. فلذا ما نيز ضمن محكوم كردن مافياي نفتي و با آرزوي ريشه‌كني فشاراليه(!)، در تكميل شعارهاي رايج اضافه مي‌كنيم كه: "پول نفت، بايد به سر سفره‌ي مردمِ متخصص و مرتبط با وزارت نفت آورده شود". سايرين (غير از افرادي كه رئيس كميسيون انرژي مجلس فرموده‌اند) هم، در آخر پاييز ضمن مشورت با اهل فن، "صادقانه" به "محصول" خويش نظر كنند كه:

بيت مونتاژی- بزن در رويي:

"يادم از كشته‌ي خويش آمد و هنگام درو ... هر كسي آن دِرَوَد عاقبت كار كه كِشت"!